یه روزهایی بود که فکرمیکردم آدمها فقط به هم دروغ میگن و مقصراونهاهستن، اونهامیدونن دارن چیکارمیکنن ومن مثل یه قربانی هرروز ازبقیه متنفرمیشدم.
باخودم میگفتم چطورممکنه انقدرآدمها دروغ رابدبدونن ولی تنهاترفندشون برای جلورفتن خودشون وعقب راندن دیگران باشه.
یه مقدارزیادی طول کشید تابفهمم آدمها درطی روز کلی حرف میزنن وازاونها خیلیاشون راست نیستن.
مابرخلاف آموزشهایی که بهمون دادن که دروغگودشمن خداست ولی انگار دشمنی کردن راخیلی خوب بلدشدیم. چراش درنوع رفتارپدرمادر دردرجه اول واگر این سیستم درست باشه درسیستم مدرسه، دانشگاه و رده های بالاتر در جامعه دروغگویی بخش جداناپذیر ودرجاهایی تفکیک ناپذیر ازراستگویی هست.
من اولین کاری که کردم پذیرفتن خودم باهمه کمی وکاستی ها ونقاط قوتم بود. پذیرفتن خودباهمه شرایط باعث میشه حس کنیم که دوست داشتنی هستیم، حس ارزشمندی باعث میشه کمتردیگران رادرنقطه ضعف ببینیم وبه دیگران احترام بگذاریم.
زندگی باهمه شرایطش برای همه ما عالی وبی نقص نیست پس اصراربه کامل بودن درهرموقعیت باعث میشه دروغ بگیم.
قدم بعدی که برداشتم این بود که خودم رادرجایگاهی قرارندم که دیگران به من دروغ بگن، اگرازکسی دروغ شنیدم واون موضوع انقدرمهم بودکه شخصیت من را نشونه گرفته بود، جوری به طرف بفهمونم که من احتیاجی به دروغ گفتن توندارم و فردراهمونجوری که هست می پذیرم.
دلیل بعدی اینه که دروغگویی دریکسری به صورت یه اخلاق ثابت شده دراومده و نمیشه فردرابدون اون ویژگی درنظرگرفت، دراون صورت تنهاکاری که تونستم بکنم این بودکه تعاملاتم رابااین افرادکم کنم، چون دروغگویی یاهرویژگی چه خوب چه بد دراثر تکرارشدن وهمنشینی به صورت کارکترشخصیتی درمیاد وخودمون که روزی اون خصیصه منفی رانهی میکردیم دچارش میشم.
ونکته آخری که به نظرم مهمترینشه اینه که درسته که دروغگویی دراثرترس وبرای حفاظت ماازترس استفاده میشه، ولی باید به یادداشت که بهترین سیاست درقبال هم شفافیت وراستگویی هست.
اما دربرابر انسانهای سیاست باز وکسانی که دروغگویی شیوه سواستفاده ازبقیه هست، به نظرم راستگویی حماقت هست.
تاحدامکان باید ازاین موقعیت هادورشد، یادرمواجهه باآنها از گفتن مسائل خودداری کرد، اینها به بدترین نحوازصحبتها سواستفاده میکنن.
