دلبر کوچکم!
کاش بدانی که حتی اخم کوچکی به تو دلم را می لرزاند. کاش بدانی، با نگاه کردن به هر پیشرفت کوچکت، اشک شوق در چشمانم حلقه می زند. سوزشی شیرین. کودک شیرینم! کاش بدانی، هر بار که تشری میزنم و برای کار بدی، تو را از آن چه که در لحظه میخواهی، محروم میکنم، دلم میشکند. راستی که من با این همه ترک قلبم چه کنم، دلبرکم؟ کاش بدانی اشک که میدود در چشمانت، لحنت که خواهش می کند و صدایت که انگار از من توقع نداری... همه این ها را کنار هم در یک لحظه که میچینم، قلبم میخواهد بترکد. اما، عقلم میگوید بگذار بیاموزد. بالاخره من که همیشه نیستم. دنیا هم که اساسش ناپایداری است. بگذار فرق بین خوب و بد را بفهمد. بگذار بتواند خودش گلیمش را از آب بکشد بیرون. دلبرکم، کاش بدانی که هر آن که دعوایت میکنم، دوستت دارم. هر آن که میخواهم کاری را نکنی دوستت دارم. هر آن که میخواهم چیزی را بیاموزی، هدفم شکستن قلب شیشه ای کوچکت نیست. هدفم این است که با هم شخصیتت را بسازیم. تو را برای این دنیا و پیچیدگی هایش آماده تر کنیم. دلبر شیرینم! تصور سرخی چشم تو و تصور این که با غم خوابیده باشی، دلم را میشکند. کاش من را ببخشی. کاش بدانی عزیزکم...