جان مطلب این است که دلتنگم. همان جمله ی کلیشه ای معروف که پای هزار عکس در اینستاگرام نوشته شده است. گاهی دلتنگ چیزی یا کسی هستی که دقیقاً در کنار تو قرار دارد. من هم بسیار دلتنگ "او" هستم. اویی که ناخودآگاه آمد و بخشی از قلب و روح مرا تسخیر کرد. پیشتر میدانستم که موضوع "کودکان" برایم اهمیت ویژه ای دارد. از همان کودکی ناشیرین خودم. همان که پیمان می گوید شاید آنقدر تلخ بوده است که چیز زیادی ازش به یاد نمی آوری. از همان شب که با مادر از خانه ی مادربزرگ به خانه ی خودمان می رفتیم و در یکی از کوچه های پر درخت و تاریک روشن مسیر، پدری دست در دست پسرش بود و ثانیه ای بعد، پسرک روی زمین افتاده بود و پدرش تنبیهش میکرد. به گمانم صحبتشان در مورد یک لنگه ی گمشده از جوراب های پسرک بود. این تصویر هیچ گاه از ذهن من پاک نشد. من آن موقع احتمالاً هنوز حتی به سن نوجوانی نرسیده بودم. اما با دیدن آن صحنه، خشم و ابهام در دلم زنده شد. همیشه نسبت به کسانی که با کودکان رفتار مناسبی ندارند، حس "بی لیاقتی" دارم. همیشه دلم میخواسته برای یکی از این همه کودک بیگانه و تنهای بدسرپرست و بی سرپرست کاری کنم. وقتی میبینم در دنیای پرحاشیه امروز، به خصوص شرایط پر از دغدغه کشور خودمان، کمتر کسی به این موضوع اهمیت میدهد، عمیقاً احساس تنهایی میکنم و دلم میشکند. به طور خاص، من هر وقت به او فکر میکنم دلم میشکند. من هر بار که او را میبینم، برایش هدیه ای میخرم، با هم بازی میکنیم و یا از شرایطش دورادور باخبر میشوم، دلم میشکند و دلتنگ میشوم. گاهی تظاهر به این که دیگر دلم نمیشکند، دردناک است. گاهی تلاش برای پذیرش این که همه ی گره ها به دست من باز نمیشود، تمام توانم را میگیرد و عمیقاً درد و تنهایی را تجربه میکنم. گاهی حس میکنم لیاقت یک لحظه خوشی را هم ندارم وقتی که میدانم میتوانم برای کسی کاری کنم، اما شرایط و فرصتش فقط به دست من، فراهم نمیشود و دیگری های بسیاری در این مورد باید به توافق نظر برسند. فکر میکنم میتوانستم او را بسیار خوشبخت کنم. فکر میکنم انرژی و توانش را داشتم که برایش خاطرجمعی فراهم کنم. دیگران میگویند: "آن چه که او همین الان دارد، بیشتر از چیزی است که میتوانستی برایش فراهم کنی." دیگران میگویند: "پس خودت چه؟" راستش حتی مشاورم هم همین را میگوید. میگوید: "روی زندگی خودت تمرکز کن." باشد. روی زندگی خودم تمرکز میکنم. به دنیای خاکستری دور و برم نگاه میکنم. به کودکی که پشت چراغ قرمز خواهش میکند آدامس بخرم، به کودکی که دچار آسیب مغزی است و نیاز به حمایت بی دریغ دارد، به کودکی که مادر و پدرش را از دست داده است، به کودکی که در خانواده ای زندگی میکند که با هدف عاقبت به خیری اش تنبیه فیزیکی میشود و از حداقل مهر و عاطفه بی بهره است، به کودکی که مقایسه میشود، همه این دنیای خاکستری گرد گرفته را نگاه میکنم، به دستمال گردگیری توی دستم نگاه میکنم و آه میکشم و دلم میشکند. دستمال من کوچک و نازک است. دقیقاً همین جا است که احساس کم بودن میکنم. احساس بی لیاقتی و درد تمام وجودم را در بر میگیرد.
