بگذار با شعری از ناظم حکمت که تازگی ها خواندم، نوشتن را شروع کنم.
"چنان روزهایی بر ما گذشت
که می توانستیم هزارساله شویم.
اما هنوز کودکانی هستیم
با چشمانی گشاده از حیرت
دست در دست هم
پابرهنه در آفتاب میدویم."
نمیدانم امروز یا بعدها قرار است چه کسی اینجا را بخواند. در روزگاری هستم که دلم میخواهد بسیار بنویسم و دلم میخواهد خوانده هم شوم. اما دیگر دست و دلم به نوشتن در اینستاگرام یا فیس بوک نمیرود. مثلاً همین شعر جناب حکمت را که خواندم، دلم میخواست از آن چه در همین فاصله کوتاه سال تحویل تا امروز -که ششم فروردین است- گذشته بنویسم. عکسش را هم انتخاب کردم. اما نشد که دلم رضا دهد. در روزگاری هستم که با اغلب آدم ها بیگانه ام. انگار که دغدغه هایم دیگر قابلیت اشتراک گذاری ندارند. دوستان کمی دارم که در جریان جزئیات زندگی ام هستند و آدم هایی که انگار از دور، خیلی دور، از پشت یک شیشه که جلویش را مه رقیقی هم پوشانده برایم دست تکان میدهند. این ها که میگویم تازه بخشی از هویت و روحیه من است. به همه این ها اضافه کنید دوران قرنطینه کووید 19 و همه ماجراها و وسواس هایش را. خلاصه که جانم برایتان بگوید، اگر چه که تنهایی اجتناب ناپذیر است و البته که من آن را دوست دارم، اما از ناشناخته ماندن کمی بیمناکم. نه این که شناختن من، گره ای از کلاف پیچ واپیچ دنیا باز کند، نه! صرفاً فقط این که بودنم قابل لمس باشد. نمیدانم درک این حرف ها چقدر میتواند ممکن باشد آن هم وقتی که خودِ خودِ من، تمام تلاشش را میکند که برای هر کسی سفره دلش را باز نکند و مصرانه تلاش میکند آن چه در عمق جانش میگذرد، برای هر کسی رو نشود. خلاصه که بعد از مدتی نوشتن در دفترم، اشتیاق به خوانده شدن و پیدا کردن آدم هایی با دغدغه های مشترک و حس بیگانگی ام در رسانه هایی مثل اینستاگرام مرا هل داد به بازگشتن به دوره وبلاگ نویسی. قرار است این جا از روزمرگی هایم بگویم. نمی دانم در این زمانه که برای ما ایرانی ها چاشنی غم دارد، خواندن روزمرگی های من برای کسی ممکن است دلنشین باشد یا نه. اما فعلاً مینویسم. امید که خوانده شوم و با خواندنم کسی کمی احساس بهتری از بودنش را تجربه کند. بسم الله.