گریه.

پونزده سالته، واسه یه امتحان مهم درس نمی‌خونی، نمره نمیاری، کلی میخندی.

پونزده سالته، واسه یه امتحان نه چندان مهم درس میخونی، ۰.۲۵ کم میاری، کلی گریه می‌کنی.

تو اهل گریه‌ای، نه برای غم‌های بزرگ برای چیزهایی که حرص تو رو درمیارن.

میگی بزرگ میشم، یاد میگیرم الکی گریه نکنم. بزرگ میشی یاد نمی‌گیری.

۲۳ سالته، قصد داری تو مسافرت آزمون خوشنویسی بدی، یهو میفهمی جوهرتو جا گذاشتی، جلوی همه گریه می‌کنی، برای جوهر!

۲۴ سالته، یه خانم تو مترو هولت میده و هرچی از دهنش درمیاد بهت میگه، نمیتونی جوابشو بدی جلوی یه ملت گریه می‌کنی.

میگی بزرگ میشم یاد میگیرم الکی گریه نکنم.

داری میری تو ۲۹ سال، بهت میگن رویه شرکت فرق کرده و یه سری تغییرات اعمال میشه، باز گریه‌ت می‌گیره، به خودت میگی مگه بچه‌ای سر چنین مسائلی گریه‌ت می‌گیره؟ باز گریه‌ت می‌گیره. میگی بابا رونده باش، عبور کن، مسئله مهمی نیست؛ باز بغضتو قورت میدی، بلند میشی از محل کارت میزنی بیرون که کسی متوجه بغضت نشه.

بله هنوز وقتی حرصت می‌گیره، گریه‌ت می‌گیره و هیچ کاری نمی‌تونی بکنی، یا هنوز بزرگ نشدی یا هنوز یاد نگرفتی.