شده ادای آدمای قوی رو در بیاری و متوجه شی اصلا اونی نبودی که نشون دادی؟ اونی نیستی که بقیه در موردت فکر می کنن. ولی به خاطر ماسکی که به صورت زدی، به خاطر تمام ترس هایی که از قضاوت بقیه داری سعی می کنی به این نمایش ادامه بدی. وقتی نای راه رفتن نداری از انگیزه هات برای دویدن میگی، زشت می دونی بفهمن دیگه جون نداری. می ترسی ضعفت رو ببینن و بیشتر می ترسی توی ماراتن زندگی لهت کنن پس حرفی نمی زنی، حتی می دوی، وقتی مطمئن شدی کسی ضعفت رو نمی بینه، یواش میری یه گوشه میشینی و فکر می کنی این همه تقلا ارزششو داره؟ جوابشو نمیدونی. اما دوست نداری تسلیم شی. دوباره راه میفتی، ماسکه بخشی از وجودت شده. انگار دو تا آدم شدی. یکی مدام از ضعفات میگه، از رنج هایی که متحمل شدی. میگه باز میخوای اذیت شی؟ اما یکی دیگه از مسیری که طی کردی می گه، موانعی رو که رد کردی برات تکرار می کنه و میگه باز می تونی.
حالا دیگه نمی دونی به راهی که اومدی فکر کنی یا به راهی که مونده ....
