اینکه برای فرار از شبکه های اجتماعی تصمیم گرفتم اینجا بیشتر فعال باشم شاید از ضعف من باشه ولی به هر حال تکنولوژی و نیاز به حرف زدن در قالب پست، عکس و توییت چیزیه که به این زودی ها نمی تونم ترک کنم.
حالا چرا امروز اینجا اومدم؟ بله، چون به خودم قول دادم کمتر از شبکه های مجازی استفاده کنم و اینجا حکم نخود و کشمشی رو داره که معتادا برای ترک استفاده میکنند. این انسان معتاد امروز متوجه شد جاهایی که نباید، تو مکالمه کم میاره و کلمات ساده که برای تکمیل جمله و رسوندن منظورش حیاتیه از ذهنش پاک میشه. امروز تو مکالمه ای که داشتم هر چی فکر کردم نتونستم کلمه اصلی رو تو ذهنم پیدا کنم و رو زبونم بیارم و همین باعث شد هی بخوام کلمه رو توضیح بدم! خلاصه تو موقعیتی که بودم احساس آکوآرد بودن کردم.
حدس بزنید کلمه چی بود؟ فایل ورد.
اگه تو جمع کسایی بودم که منو میشناختن اصلا ناراحت نمی شدم؛ چون شده با پانتومیم و مسخره بازی منظورم رو می رسوندم و مطمئن بودم کسی به خاطر این سوتی و سوتی های مشابه قضاوتم نمی کنه، اینجا هم شاید قضاوت نشده باشم (که شدم) ولی خب خودم خیلی بیشتر از اونی که مستحقش بودم به خودم سخت گرفتم. نمی دونم شاید تمرکز و اعتماد به نفس ندارم، شایدم عجله دارم نظرم رو بگم.
به هر حال حس میکنم تو جامعه ما اونقدر مهم نیست چقدر توانایی داریم مهم اینه که بتونیم خودمون رو لااقل در سطحی که هستیم خوب پرزنت کنیم و این یه مهارت مهمه.
این بود اولین انشای من. نقطه.
پ.ن: از انشای بعدی نیم فاصله رو رعایت می کنم چون الان وقت ندارم سرچ کنم نیم فاصله در ویندوز:))