
موقع امتحانا، میشه آدما رو دستهبندی کرد:
یه دسته اونقدر خوندن...! حیف که دکمه پلی ندارن و گرنه اگه پلیشونو میزدی، صفر تا صد کتاب رو برات بازخوانی میکردن. ورژن پادکست کتابن! نمیدونم هدف اینا چیه؟ اگه هدفشون شکستن رکورده، بالاتر از بیست که نمره نیس. هر کی هم لااقل یه بار تو زندگیش تونسته به این رکورد برسه، لااقل تو انضباط! البته یه مورد داشتیم که نمره بیست و یک واسه یکی ثبت شد!؛ اون هم به خاطر ارفاقی که به همه رسیده بود.
یه دسته، منافعشون، ایجاب میکنه که موقع امتحان، خودشونو به دسته فوقالذکر بچسبونن. تو ارتباطات، منافع مبحث مهمیه و دایره ارتباطات افراد رو میتونه شکل بده.
یه عده که فاز نخوندم میگیرن: «تو بگو یه کلمه! نرسیدم بخونم... به خیر بگذره!»، «تو باز یه جمله خوندی. من تازه میخواستم بخونم، فوتبال شروع شد. گفتم بیخیال امتحان!». اثبات شده، صددرصد اینایی که فاز نخوندم دارن، همین که رسیدن خونه، کتابو باز کرده، سفره ناهار و شام رو هم مادرشون تو اتاقشون پهن کرده تا درس بخونن. استدلال استنتاجی میگه که «اینا نخوندن؛ پس نمرهشون نباید بالا باشه.» ولی دیده نشده که نمره پایینتر از شانزده بگیرن!
یه دسته که هر دفعه مدلهای جدید تقلب رو کشف یا ابداع میکنن. مورد داشتیم یارو لباس سفید تنش کرده، روش همه کتابو نوشته؛ نکات مهمش هم هایلایت کرده! معلم گیر میده بهش. در توجیه میگه: «از طرح لباسای بازار خوشم نیومد. واسه همین یه پیراهن سفید گرفتم و طرحی که میخواستم رو روش پیاده کردم. قشنگ نیستش؟!». این دسته، هدفشون از تحصیل، ارتقای تقلبه!
یه دسته، در حد توان میخونن، میان امتحان میدن، میرن. ممکنه قبول بشن، ممکنه نشن. اینا هدف و افق دیدشون ایجاب میکنه که فعلاً چراغ خاموش برن. هدف و افق دید اینا، ورای این مرحله از زندگی هستش!
من که نخوندم...!