بعد مدتها یه کار جور کرده و قرار بود از فردا مشغول کار بشه. شور و شوق داشت. روز قبلش کت و شلوار نو خریده بود، یه ساعت مچی که ارزون بود ولی شیک؛ و موهاشم قرار بود یه وری بذاره.
صبح، آلارم گوشیش به صدا دراومد. گذاشت ده دقیقه بخوابه. حوصله نداشت؛ باز یه روز تکراری دیگه! ده دقیقه بعد آلارم به صدا دراومد. باز ده دقیقه میخواست بخوابه که ...، باید بره سر کار! امروز قرار نبود مثل روزای دیگه باشه.
سوار تاکسی شد و پنج دقیقه تو مسیر بود که تاکسی پنجر کرد؛ سه لاستیکش! خدا شانس بده! پیاده شد، یه تاکسی دیگه سوار شه. منتظر بود تاکسی گیرش بیاد که دید یکی داره سمتش میدوئه و یکی پشت سرش، که داد میزنه: «دزد! دزد! بگیریدش!». خواست که دزده رو بگیره که دزده محکم هلش داد و افتاد تو جدول. کت و شلوار نوش خیس شد؛ دستبند ساعت شیکش خورد و موهاش اون وری!
رفت خونه تا کت و شلوارشو عوض کنه. کت و شلوار قبلیش رو پوشید که یه کم رنگش رفته بود؛ از یه کم بیشتر؛ از یه کم بیشتر، بیشتر...! نخواست دچار وسواس بشه. راه افتاد بره سر کار که مادرش گفت: «مثل اینکه قسمت نیست بری سر کار، پسرم!».
منتظر تاکسی بود. داشت دیر میشد. میخواست، اولین روز کاری، سر موقع حاضر باشه. یواش یواش داشت کلافه میشد. یه کتک زیر چشمش خورد؛ یه کتک دیگه به دهنش رسید! میخواست بدونه چه اتفاقی داره میافته، چرا کتک داره میخوره، اصلاً این یارو کیه یهو سبز شده؟! یارو فرار کرد.
بلند شد، به خودش اومد. تصمیم گرفت تسلیم نشه. با همون صورت باد کرده و دهن خونی پیاده رفت سرکار.
به محل کار رسید. داخل شد و دفتر مدیر رو پرسید. راهنماییش کردن و منتظر مدیر ماند تا از راه برسه. بعد از مدتی مدیر اومد.
روبروی هم، مدتی سکوت برقرار کردن. صورت باد کرده، دهن خونی، کت و شلوار رنگ رفته و موهای اون وری، آینده خوشی رو ترسیم نمیکرد...اولین روز کاری، یه ساعت هم دیر کرده بود!