غیر عادی

گزیده:

... چند قدمی در هال می‌زند. نمی‌خواهد اوضاع بد خودش را هم در ذهنش جولان دهد. اوضاع خانه را خوب نمی‌بیند. در این اوضاع چگونه از او استقبال خواهند کرد؟ اصلاً کسی قرار است به این خانه بیاید؟ احساس گرسنگی به او غلبه می‌کند. با این که خسته است ترجیح می‌دهد به آشپز خانه برود و شکمش را سیر کند. به سمت آشپزخانه می‌رود. در یخچال را باز می‌کند. متوجه عکس خانوادگی که روی در یخچال چسبانده شده است می‌شود. در یخچال را نیمه باز نگه می‌دارد تا عکس را بهتر ببیند. عکس مربوط به جشن تولد 12 سالگی‌اش است. خودش را در عکس نمی‌بیند! برداشته‌اند! تعجب نمی‌کند. ...

متن کامل:

در خانه نیمه‌باز است. صدای تلویزیون از درون خانه دارد به گوش می‌رسد. در می‌زند. کسی جواب نمی‌دهد. دوباره در می‌زند و باز جوابی نمی‌شنود. می‌خواهد بگوید که «منم»؛ ولی زبانش را نگه می‌دارد و می‌گوید «کسی خونه نیس»؟ منتظر می‌ماند تا جوابی بشنود؛ نمی‌شنود. با گفتن «با اجازه» وارد خانه می‌شود. سکوت از او استقبال می‌کند و صدای تلویزیون نمی‌تواند در برابر سکوت بزرگی کند. کفشش را درمی‌آورد. هنگام درآوردن کفشش، پادری نگاهش را به خود جلب می‌کند. همان پادری قدیمی است. مادرش می‌گفت که این پادری هدیه‌ی مادربزرگ برای خانه‌ی جدید است. آن زمان مادرش از او قول گرفته بود اگر این پادری، کهنه یا پاره شود سعی کند یکی شبیه آن را پیدا کند یا یکی مثل آن را سفارش دهد. آخرین هدیه‌ی مادربزرگ برای آنها بود. او به این حرف‌ها اهمیت می‌داد.

کاپشنش را درمی‌آورد و در آویز روی دیوار که دومتری در ورودی است می‌گذارد. کاپشنش کاملاً خیس است. هوای سرد اتاق نشان می‌دهد بخاری روشن نیست. بیرون بارانی است و الآن آرام گرفته است. سمت بخاری می‌رود تا روشنش کند. با دست روی بخاری می‌کشد تا خاک رویش برود. داخل بخاری پر از تار است.

- یعنی بهار و تابستون هم، همین جا مونده؟!

دو روزی می‌شود که سرما آمده است و خاموش بودن بخاری او را به فکر می‌برد.

- یعنی چند روزی میشه کسی اینجا نیست؟!... کجا...

احساس خستگی می‌کند. حوصله ندارد فکرش را مشغول کند. می‌خواهد استراحت کند. از هال وارد اتاق پذیرایی می‌شود. هنگامی که می‌خواهد وارد اتاق پذیرایی شود متوجه می‌شود یکی از شیشه‌های بالایی در ورودی شکسته و نصفش مانده است. به سمت در نگاهی می‌کند. خرده‌های شیشه کناری جمع شده‌اند. نمی‌گذارد ذهنش به فکر کردن مشغول شود.

روی کاناپه، روبروی تلویزیون می‌نشیند. رنگ سبز روشن، صفحه تلویزیون را پر کرده است و تصاویری از پشت آن پیداست. گوشه‌ی صفحه تلویزیون شکسته است. بلند می‌شود تا تلویزیون را خاموش کند. حوصله ندارد دنبال کنترل بگردد. دوشاخه را از پریز برق بیرون می‌کشد. مستقیم به پریز برق وصل کرده‌اند. اگر او بود حتماً از محافظ استفاده می‌کرد.

- کی تو این خونه به این چیزا اهمیت میده!... اگه من بودم... من بودم چی؟...

نفسی می‌کشد که دم و بازدم آن معلوم است. دوباره روی کاناپه می‌نشیند و به خواب می‌رود.

تازه به خواب رفته بود که صدای باز شدن در بیدارش می‌کند. فکر می‌کند که آمده‌اند. برای همین بلند می‌شود و روی کاناپه می‌نشیند. نمی‌داند برخورد او با آنها چگونه خواهد بود. چطور به خودش اجازه داده وارد خانه غریبه‌ها شود؟ منتظر می‌ماند تا با او روبرو شوند. سکوت برقرار می‌شود. انگار کسی نیست. به آرامی به سمت در می‌رود. کسی را نمی‌بیند. در، خودش باز شده است. نگاهش به دستگیره‌ی در جلب می‌شود. خرابی آن را می‌بیند. احتمالاً باد شدیدی وزیده و در باز شده است. به اطراف نگاهی می‌کند. در داخل حمام، که باز است چهارپایه‌ای را می‌بیند. از دوش حمام دارد آب می‌چکد و صابون و شامپو کف حمام خوابیده‌اند. چهارپایه را برمی‌دارد.

- خیلی بی‌نظمه اینجا!... همین جوری خونه رو ول...

در را می‌بندد و چهارپایه را جلوی آن می‌گذارد تا باز نشود.

- کردن رفتن؟... یعنی چی؟... رفتن تا نیان؟ کی خونه رو نگه داره؟ دیگه باید یکی خونه رو نگه داره که...

سعی می‌کند خودش را آرام نگه دارد. در هر شرایطی سعی می‌کرد آرامش خودش را حفظ کند و دنبال تصمیم درست باشد. چند قدمی در هال می‌زند. نمی‌خواهد اوضاع بد خودش را هم در ذهنش جولان دهد. اوضاع خانه را خوب نمی‌بیند. در این اوضاع چگونه از او استقبال خواهند کرد؟ اصلاً کسی قرار است به این خانه بیاید؟ احساس گرسنگی به او غلبه می‌کند. با این که خسته است ترجیح می‌دهد به آشپز خانه برود و شکمش را سیر کند. به سمت آشپزخانه می‌رود. در یخچال را باز می‌کند. متوجه عکس خانوادگی که روی در یخچال چسبانده شده است می‌شود. در یخچال را نیمه باز نگه می‌دارد تا عکس را بهتر ببیند. عکس مربوط به جشن تولد 12 سالگی‌اش است. خودش را در عکس نمی‌بیند! برداشته‌اند! تعجب نمی‌کند.

به او غیر عادی می‌گفتند. مثل دیگر اعضای خانواده نبود. او هم آنها را غیر عادی می‌دانست. او از اینکه دیگر اعضای خانواده مثل او رفتار نمی‌کردند عذاب می‌کشید. آنها با او فرق داشتند و آنها هم شاکی بودند از اینکه او مثل آنها نیست. وقتی به سن بیست سالگی رسید با رفتن به دانشگاه می‌توان گفت که از خانواده‌اش جدا شد. در دوران دانشگاه به خانه نیامد و تماس‌های تلفنی کوتاه و کمی داشت. با تمام شدن دانشگاه بلافاصله مشغول کار شد و توانست برای خودش زندگی مستقل و خوبی تشکیل دهد. حالا اینجاست.

در یخچال را کامل باز می‌کند و در آن دنبال چیزی برای خوردن می‌گردد. داخل یخچال به هم ریخته است و بوی ماهی که در قفسه‌ی بالا قرار گرفته است، فضای یخچال را پر کرده است. مقداری سوسیس و تخم مرغ در کف یخچال می‌بیند. آنها را برمی‌دارد. شعله‌ی اجاق را روشن می‌کند و مشغول آشپزی می‌شود. هواکش آشپزخانه را روشن می‌کند. صدای شدیدی می‌دهد. به آن خیره می‌ماند.

- چه خبره اینجا؟ صاحب نداره؟...

دو دستش را در سمتی که شعله‌ی اجاق روشن نیست می‌گذارد و سرش را پایین نگه می‌دارد. به زمان حال فکر می‌کند. می‌تواند در این خانه برای اوضاع بد خود جوابی پیدا کند؟

بوی سوختن غذا او را به خودش می‌آورد. شعله‌ی اجاق را خاموش می‌کند. غذا را در یک بشقاب می‌ریزد و قابلمه را با ته‌غذای سوخته در سینک ظرفشویی می‌گذارد. بی‌حوصله می‌شود. از غذا خوردن منصرف می‌شود. در یخچال دنبال نان می‌گردد؛ پیدا نمی‌کند. قاشقی برمی‌دارد و یک قاشق از غذا می‌خورد و به اتاق پذیرایی می‌رود. روی کاناپه دراز می‌کشد. صدای شدید هواکش آشپزخانه را نادیده می‌گیرد. چشمانش را می‌بندد تا بخوابد. در ذهن خسته‌اش این سوال می‌خواهد جولان دهد که چرا دوباره پیش آنها آمده است. آدم‌های غیرعادی چه کمکی می‌توانند به او بکنند؟ می‌خوابد.