
زنگوله سر در کافه به صدا دراومد باز آدم ،آدم هایی که از دیدنش نه میشه سیر شد و نه زده . نفس عمیقی کشیدم ؛ بوی عطرهای مختلفی به مشامم خورد ؛ خیلیاشون بوی رفتن و آخرین دیدار رو میدادن یه سریا هم زیادی ساده بودن و بوی حماقت میدادن ؛ درست شبیه دختر شونزده ساله ای که روی میز شماره پنج کنار دوست پسر بیست ساله اش نشسته بود پسری با موهای مشکی مجعد و ابروی های مرتب شده ولی بوی خیانت قبلی رو هنوز میتونستم احساس کنم اینا رو هیچ کی نمیدید حتی مطمئنم دختر شونزده ساله به این دقت نکرده بود که عطر پسر بوی موندن نمی داد کافه چی از راه رسید و خوش آمد گفت و ازم پرسید" چی میل دارید و من به این فکر کردم دخترک وقتی روزی برسه که از سرمای جدایی یخ بزنه مثل من چای و شکلات سفارش میده یا نه ! ؟ سرمایی که قرار بود تو زمان نه چندان دوری تو وجود ش رخنه کنه سوژه امروز من شده بود دختر جوونی که فکر میکرد اون لیلیه و مجنونش واسش هر کاری میکنه خدا این مجنون رو از آسمون براش فرستاده گارسون سفارشم رو آورد و پرسید: چیز دیگه ای نمیخواید؟ چرا میخواستم ! یکم از خوشخیالی دختر رو میخاستم ! صداش خیلی شبیه مرجان بود ولی مرجان آدمی نبود که زود اعتماد کن اولین دیدار مون (,خنده)یادش بخیر مث خیلیا با یه جزوه دادن شروع شد وقتی خواستم جزوه رو پس بدم مبهوتش شدم یه لحظه فکر کردم وسط پاییز بهار اومده ولی مرجان نزاشت عین رمان های عاشقانه پیش بره با غرور گفت : "به چی زل زدی ایکبیری مگه کوری برو کنار میخوام رد شم" هییچ محلی به توجه های من نمی کرد و مدام با بی رحمی تمام حال منو خراب میکرد خب من مجنونش بودم ولی اون لیلی من نبود و همین جای شکایتی برای من باقی نمیزاشت ! البته اون زمان غرور خودم رو داشتم چقدر بعد هر بار ضایع شدنم یا مچ گیری های مرجان خودمو زمین و زمان رو فحش میدادم به ته چای رسیدم درست عین رویا هام برگشتم دیدم دختر و پسر روی میز نبودن مگه چقدر طول کشید اصلا چای چندم بود ؟ساعت چنده ؟ باید برگردم مرجان حتما برگشته خونه خستهاس ، منم خسته ام شاید چای و شکلات بتونه خستگی هر دو مون رو در کنه.