قاب‌ عکس

از مغازه بیرون میروم و نفس عمیقی میکشم لبانم برای لبخندی از ته دل از هم باز می‌شوند ، با یک دم هوای خوش پاییزی را درون ریه هایم جا میدهم و با شادی زمزمه میکنم _بالاخره خریدمش... با هیجان به سمت خانه پا تند میکنم مثل همیشه وارد خانه که میشوم با شوق صدایشان میکنم _سمانه دخترم....عباس عزیزم من امدم نمیایید به استقبالم؟ چادرم را روی آویز می اندازم و همانطور که بلند حرف میزنم سمت اتاق میروم _نه نه وایسید خودم میام براتون چیز قشنگی خریدم وارد اتاق میشوم کنارشان روی زمین می‌نشینم بسته را با خوشحالی بالا می آورم _بفرمایید با احتیاط بسته را باز میکنم و عکس را داخل قاب جدید میگذارم نفهمیدم کی این بغض کهنه دوباره درون گلویم جا خوش می کند نفهمید کی عزیز ترین هایم از بغلم به قاب عکس بی روح راه پیدا کردن و نفهمیدم چگونه زمان همه چیز را یک باره عوض کرد هیچ چیز را نفهمیدم...