کارگردان و فیلمساز، نویسنده، تدوینگر و نظریهپرداز، اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. وی پنج فیلم اول خود را در شوروی ساخت. دو فیلم آخر او به ترتیب در ایتالیا و سوئد فیلمبرداری شدند. از مشخصههای فیلمهای او میتوان به معناگرایانهبودن، با زمینهای متافیزیکی به همراه برداشتهای بلند، نامتعارف بودن در ساختار دراماتیک و استفاده هنرمندانه از تکنیک فیلمبرداری اشاره کرد.
وی با ساخت اولین فیلم بلند خود با عنوان کودکی ایوان در سال ۱۹۶۲ موفق به دریافت پانزده جایزه بینالمللی از جمله شیر طلایی جشنواره بینالمللی فیلم ونیز و جایزه بزرگ جشنواره سان فرانسیسکو شد. دید تلخ شاعرانه و ذهنیت بینظیر او در نخستین فیلم بلندش متجلی است. بعد از این فیلم در سال ۱۹۶۶ آندره روبلوف را کارگردانی کرد. سولاریس فیلم بعدی این کارگردان است که در سال ۱۹۷۲ ساخته شد. تارکوفسکی آینه را در سال ۱۹۷۴ ساخت. میتوان گفت که مضمون آینه (۱۹۷۵) نیز همین است
من ب شخصه نوستالژیا و اینه رو دوستدارم
وقت کردید نگاه کنید
هایدگر میگوید: "هستی صامت است و ما آن را به صدا درمیآوریم." تارکوفسکی نیز هستی را با زبان شاعرانه و خاص و بسیار جذاب خویش به صدا درآورد.سینمای او برای آن دسته از کسانی که به سینمای سرمایه داری و فاقد ایده و تکراری هالیوود عادت کرده اند، غیر قابل درک و کسل کننده است. اما برای آن دسته اندکی که میخواهند هستی را با زبان خاص و شاعرانه، لمس و نیایش کنند بسیار جذاب و گیرا خواهد بود.(تارکوفسکی: هنر گونه ای از نیایش است و انسان زندگی نمی کند مگر در نیایش خود). از نظر او دو دسته کارگردان وجود دارد: دسته نخست میکوشند تا جهانی را که در آن زندگی میکنند به تقلید بازسازی کنند، دسته دوم میکوشند تا جهان ویژه خود را بیافرینند، این دسته دوم شاعران سینما هستند؛ کارگردانانی همچون برسون، برگمان ،کوروساوا در این دسته قرار دارند خود او نیز متعلق به این دسته دوم است.