هنگامه

آسمان را دودی گرفته است. نه از ابر، نه از باران... از آتش. زمین، این مادر مهربان، زخم‌هایش را پنهان نمی‌کند؛ گودال‌های بمب، مثل قلب‌های شکسته‌ی آدم‌ها، پر از خاطره‌های دفن‌شده است. صدای انفجار، سکوت را می‌درد و بوی باروت، بوی نان تازه را از یاد بچه‌ها برده است.

کاش جنگ فقط ویرانی ساختمان‌ها بود... اما جنگ، آدم‌ها را هم خراب می‌کند. پدری که دیگر پدر نیست، چون فرزندش را در آغوش خاک گذاشته. کودکی که دیگر کودک نیست، چون چشمانش را ترس دزدیده. مادری که گهواره‌اش را مثل تابوت در آغوش می‌فشارد و زمزمه می‌کند: «جنگ، عزیزم! تو را پیر کرد...»

و من، در میان این همه درد، هنوز نفس می‌کشم. نه از شادی، نه از امید... از عادت. از این که جنگ یادم داده، گاهی زنده ماندن هم یک جور مردن است.