
یک روز، بیصدا خشم را درونم پنهان کردم.
نه برای اینکه فراموشش کنم،
بلکه برای اینکه جایی در اعماقم برایش بسازم.
آنجا، در تاریکترین گوشهٔ وجودم،
بذر کوچکی از زهر کاشته شد… و من، ساکت ماندم.
روزها گذشت.
اشکها، آبش دادند؛
ترسها، خاکش شدند؛
لبخندهای مصنوعی، نورش را تأمین کردند.
و آن بذر کوچک… ریشه زد، شاخه داد، بزرگ شد.
حالا درونم درختی ایستاده که هیچکس نمیبیند.
درختی سمی، زیبا، آرام.
نه میکُشد، نه نجات میدهد.
فقط هست…
همراه من، با من،
مثل زخمی که درمان نمیخواهد.