
صبح میشود و من باز همان آینه را میبینم، با همان چشمهای خسته، همان چهرهی آشنا، و همان سوال همیشگی: *«امروز چه فرقی با دیروز داشت؟»* خیابانها پر از آدمهایی است که انگار از یک قالب بیرون آمدهاند—همین ژستها، همین خندههای مصنوعی، همین گفتوگوهای بیروح. حتی غروب هم دیگر رنگهای تازه ندارد؛ همان سرخی همیشگی است که پشت پنجره محو میشود، مثل تمام روزهای قبل.
عشق؟ آه... عشق هم دیگر تکرار میکند خودش را. همان نگاههای اولیه که نوید چیز دیگری میداد، همان انتظارها، همان فراموششدنها. گاهی فکر میکنم قلبم فقط یک نوار کاست قدیمی است که مدام همان آهنگ غمگین را پخش میکند. *«دوباره... باز هم دوباره...»*
اما در این تکرار ملالآور، یک حقیقت تلخ و زیبا نهفته است: **ما تنها در تکرار است که میفهمیم چقدر تنها هستیم.** تنها در گردش بیپایان روزهاست که کشف میکنیم هیچ چیز واقعاً تغییر نکرده—جز خودمان، که آرامآرام محو میشویم، بیآنکه حتی متوجه شویم.
شاید این تقدیر ماست: زندگی کردن در حلقهای از تکرارها، تا روزی که تکرار، خودش را هم فراموش کند... و ما با خیال راحت به خاطرهای تبدیل شویم که کسی آن را به یاد نمیآورد.