
برای سلامت روحم ،برای حفظ غرورم ،برای شعورم ،مدتهاست پذیرفته ام آدم ها چیزی که فکر میکنم نیستند؛بیش از ظرفیتشان محبت نمیکنم و توقع ندارم
و جایی برای افسوس خوردن در آینده باقی نمیگذارم؛
پذیرفته ام که عشق افسانه است،
دوست داشتن افسانه است،
وفاداری افسانه است،
دل خوش به هیچ انسانی نمیشوم،
پذیرفته ام همانقدر آدم ها برایم مهم باشند
که برایشان اهمیت دارم ،
و همانقدر آدم ها را دوست داشته باشم ،که دوستم دارند!
و
حالا آرامم ،از همیشه آرام تر !!
☘این متن میتونه شرح حال خیلی هامون باشه شرح حال خود من هم هست من وقتی خوندم یاد خودم افتادم گفتم شاید شما هم بخونید یاد خودتون و وجود با ارزشتون بیفتین و شاید تلنگر کوچیکی باشه برای هممون امیدوارم ☘
