حدودِ لیاقتها فقط در عمل مشخص میشود. هیچ نالایقی در دنیا پیدا نمیشود که خود را لایقِ کاری، و بیش از این، لایقِ بسی کارها، نپندارد.
در حقیقت، شاید زمانی هم همینطور بوده است. زمان، لیاقتها را میسازد و نابود میکند؛ عمل، لیاقتها را محک میزند.
نکته یِ دیگری، این نکته را تا حدودی تکمیل میکند؛ و آن این است که جزءِ جزءِ گفتار و رفتارم را محک بزن و معیار بگیر؛ امّا خیال نکن که آن اجزاءِ، جدا جدا، کُل را اثبات میکنند. جریان را داوری کُن نه لحظه را. و در لحظه گرفتارِ شگفتی نشو. من انسانم نه درخت. بنابراین، مُبرّا از خطا نخواهم بود. ارزشِ ما در این است که بتوانیم دمادم خود را موردِ سؤال قرار بدهیم، خطاهایِ خود را بشناسیم، و به جبران برخیزیم.
??????
آتش_بدون_دود ?
نادر_ابراهیمی?
