
در روزگاران پیشین شغلی به نام خوشه چینی وجود داشت.آنها که دستشان تنگ بود و خرمن و مزرعه ای نداشتند،پشت سر درو گرها راه می رفتند و خوشه های به جا مانده را از روی زمین بر می داشتند،و گاه صاحب مزرعه به درو گرها دستور می داد که شلخته درو کنند،تا چیزی هم گیر خوشه چین ها بیاید.
حافظ نیز در شعری چنین میفرماید:
ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگر رحمی کنی بر خوشه چینی
دست فروشان خوشه چین های روزگار ما هستندآنهایی که در این هوای سرد چشم دارند به اینکه از جیب مااسکناسی بیرون بیاید .
و چیزی از بساط مختصرشان بخریم .
گاهی لازم است شلخته درو کنیم و شلخته خرج کنیم.