
فکر میکنیم احساس خوشبختی در "رسیدنه،
برای همین تمام مسیر رو میدویم
تمام لحظهها رو با شتاب و بیتوجه میگذرونیم و وقتی میرسیم هم دلمون برای مسیر تنگ شده، هم مقصد دیگه برامون چندان جذاب نیست و دنبال مقصد بعدی هستیم!
روزهایی که از شلوغی مترو غر زدیم،
بهم چشمغره رفتیم و به جای اینکه همدیگه رو در آغوش بکشیم، سر هم فریاد کشیدیم: آااای... چرا هل میدی، مگه نمیبینی جا نیست! یا اگه ناراحتی با تاکسی برو!!
بدون اینکه لحظهای فکر کنیم شاید اون فرد برای قرون به قرون پولش برنامهریزی کرده...
از خستگی رفت و آمد به دانشگاه و محل کار به ستوه اومدیم
توی مهمونی به جای نگاه کردن بهم، حواسمون به چالش "بازکردن در بطری با پا!" بود
امروز با نبودنشون فهمیدیم جزئی از زندگی بودن
اون روزا برمیگردن و احتمالا بعد از مدتی دلمون برای روزهای بیکاریمون تنگ میشه اما میخوام تمرین کنم که گذر زندگی رو با تمام وجود حس کنم؛ چیزی که تو روانشناسی بهش میگن "ذهنآگاهی"...
میخوام "ذهنآگاه" بودن رو تمرین کنم...
چیزی که تو "ذهن آگاهی" مهمه، حضور کامله!
فقط باید باشی و به جزییات توجه کنی،
بدون قضاوت، بدون ترس از آینده،
بدون حسرت گذشته؛
باید به "بودنت" در اون لحظه احترام بذاری
و تمام توجهت رو بهش بدی ...
☘️متن خیلی خوبیه من متن رو دوست داشتم شما هم بخونید ☘️