مقاله ایی می گفت در خاکسپاری هر آدمی که زندگی طولانی به عنوان یک شهروند، دوست یا انسان خوب داشته، به طور متوسط، فقط ده نفر آن قدر به او اهمیت می دهند که برای اش گریه کنند.
ده نفر. همین.
آن مقاله در ضمن می گفت عامل اولی که تعیین می کند چند نفر در محل خاکسپاری تان حاضر می شوند...
صبر کنید... آب و هواست!
بله یعنی اگر روزی که بدن تان جزیی از زمین می شود، باران ببارد بیش از پنجاه درصد از آن هایی که قرار بود به مراسم خاکسپاری بیایند، مستقیم می روند به مهمانی های شان می رسند.
مهم نیست چطور زندگی کرده ام، چقدر بخشیده ام، دوست داشته ام، چقدر خوب زندگی کرده ام... آب و‌هوا تعیین می کند که چند نفر در آخرین لحظاتی که بیرون از زمین هستم، بالای سرم می آیند.
این کل ماجرایی بود که باعث شد دیگر به طرز فکر مردم درباره ی خودم فکر نکنم و در مقابل این سوال که کاری را که انجام می دهم قبول می کند یا نه، کل کاری که می کنم این است که آیا آن شخص جزو ده نفری هست که در مراسم خاکسپاری من گریه می کند یا نه؟
? یوانگان ثروت ساز
دارن هاردی
