خانۀ پدری

هیچ جا خانه ی پدری نمی شود??

جایی که بویِ بچگی هایت را می دهد

از درب‌ِ رنگ و رو رفته ی کهنه اش که وارد می شوی صدای خنده و بازی های بچگی ات را می شنوی

چشم هایت را می بندی

و در خاطراتت جان می گیری ...

صدایِ کودکی را می شنوی که

در گوشه هایِ حیاط و پشت درخت ها قایم باشک می کند ، می خندد

و با خنده اش شبیهِ بچگی هایت

ذوق می کنی ...

مگر می شود چنین جایی بود

و شاد نبود ؟

مگر می شود عطر متفاوتِ غذای مادرت را استشمام کنی و خوشحال نباشی؟

اصلا مگر می شود کنار مادرت بنشینی چند استکان چایِ اجباری اش را بنوشی و احساسِ خوشبختی نکنی ؟

بهترین گوشه ی دنیا خانه ایست که کودکی هایت میان گُل هایِ باغچه اش نفس می کشد ...

بهترین کاخِ دنیا را هم که برایت بسازند

هیچ کجا خانه ی پدری ات نخواهد شد

?همین الان هم هر وقت میرم خونه پدرم یاد اون موقع هایی میفتیم که بچه بودیم چه بازیهایی با هم میکردیم تابستونا همه تو حیاط می‌خوابیدم چقدر من از سوسک میترسیدم البته الآنم هنوز میترسم یه بار دادش بزرگم منو گرفت اون یکی داداشم با جوهر تمام صورت منو سیاه کرد .مامانم رب خونگی درست میکرد داداش کوچیکم اومد در یخچال و باز کرد رب افتاد ریخت مادرم خونه نبود دو تایی همه رو جمع کردیم ?دوباره ریختیم تو دبه?? ???طفلک داداشم چقدر ترسیده بود مواقعی که خونه تکونی میکردیم چقدر شیطنت میکردیم فرش ها رو همه مینداختیم تو حیاط فقط بازی میکردیم کار نمی‌کردیم که ???یه لحظه دلم تنگ شد ???

???????