بنظر میرسد همه انسانها آگاهانه و یا نا آگاهانه به دنبال گمشده خویش هستند .
برخی نا پیدای خود را در کسب قدرت و رسیدن به درجات بالای سلطه ی سیاسی و یا اجتماعی و فرهنگی می دانند.به همین سبب صفاتی چون جاه طلبی ،تایید دیگران ،فخر ورزی و حتی خشونت در رفتار آنها ظاهر می شود و مدل تیره ای از زیستن را برای چنین افرادی رقم می زند.

برخی از افراد از شخصیت مطیع و سر به زیر برخوردارند و گمشده خود را در احساس امنیت به هر قیمتی می دانند لذا،فرمانبردار ،آشتی جو،دنباله رو،هم رنگ جماعت و منعطف رفتار می کنند و با هر سختی کنار می آیند و خود را منطبق می سازند.

برخی آدمیان صورت گرا بوده و بیشتر در پی زرق و برق عالم می دوند و میل پر خواه آنها هرگز سیری نمی پذیرد لذا،حریص،منفعت طلب،حیله گر ،و ریاکار بنظر می رسند و بر اساس شرایط بدست آوردن منافع بسیار ،رفتار متفاوتی در محیط های مختلف از خود نشان میدهند.

برخی شخصیت ها کمال جو هستند و گمشده خویش را نه در موقعیت های ممتاز اجتماعی و یا انباشت ثروت اضافی ،بلکه گمشده آنها معرفت و آگاهی و نیز محبت و مهربانی است.
چنین آدمیانی جسورند،دلیرند،منتقدو سرنوشت سازند،اهل مدارا و شفقت هستندو در پی ساختن و اصلاح و بیشتر کردن گرمی و روشنایی زندگی میدوند .تفاوت در همین جاست ممکن است از ظاهر دنیا چندان بهره ای نبرند ولی از جواهر عقلانی و معنوی بسیاری برخوردار می شوند.
