
هممون دیگه میدونیم که اینجا هرروز باید با یه مشکلی دست و پنجه نرم کنیم، هرروز یه ترسی تو وجودمون هست، ترسی که شاید خودمون هیچ نقشی تو بوجود اومدنش نداشتیم و نداریم، زندگیمون جوری میگذره که آدمای دیگه جاهای دیگهی دنیا شاید نتونن خودشون رو جای ما بذارن، چون دغدغههای ناشی از جبر جغرافیایی ما رو ندارن
ولی همونجوری که همه اون روزای بد قبلی گذشت این ترس فعلی هم میگذره، همونجوری که همیشه خودمون حال خودمون رو خوب کردیم الانم باید برای خودمون تلاش کنیم. میدونیم که اینجا کسی دلش به حالمون نسوخته، پسخودمون باید به فکر باشیم و به همدیگه کمک کنیم تا اینم بگذره...
?باشگاه که فعلا هیچ، الان بجای لذت بردن از هوای بهاری و پیادهروی کردن هم باید استرس این ویروس لعنتی رو داشته باشیم ??
?تا میتونین از خودتون مراقبت کنین?
