امشب يه آقای جااُفتاده ای اومد داخلِ مطب ، سلام ڪرد و نشست ڪنارِ دستم ، گفتم : بفرمائيد مشڪلتون چيه :
گفت : بيابان را سراسر مه گرفته است
بی اختيار گفتم : چِراغِ قِريه پنهانست
گفت : موجی گَرم در خونِ بيابان است !
گُفتم : نيما ، گفت : نخير #شاملو
نشوندِمش پُشتِ دستگاه و معاينه اش ڪردم ، يعنی تا حالا هيشڪي دنيا را از پُشتِ آبِ مرواريد يا ڪاتاراڪت به اين قشنگی واسه ام توصيف نڪرده بود خنديدم و پرسيدم : چندسالتونه ؟
اونم خنديد و گفت :
به پايان رسيديم اما نڪرديم آغاز !
بی اختيار گفتم : فروريخت پَرها نڪرديم پرواز
اونم گفت : ببخشای ای روشنِ عشق بر ما ببخشای !
گفتم : فريدون مشيری ،
بلافاصله گفت : نخير #شفيعی_ڪدڪنی و هفتاد و شيش سالمه .
يعني تا حالا هيشڪي گُذرِ عمر را اينقد قشنگ برام توصيف نڪرده بود ..
معاينات را ڪه انجام دادم ، دوباره نشستم پـشت ميزم و اونم ڪنارِ دستم
پرسيدم : حالا ميخواين عمل ڪنين يا نه؟
گفت : آری آری زندگی زيباست !
دوباره بی اختيار گفتم : زندگي آتشگهی ديرنده پابرجاست ، گر بيفروزيش رقصِ شعله هايش هر ڪران پيداست ..
سَرِشو تڪون داد و گفت :
ورنه خاموش است و خاموشی گناهِ ماست !
گفتم : حميد مصدق
گفت: نخير #سياوش_ڪسرائی
يعنی تا حالا هيشڪی به اين قشنگی پوزه مو نزده بود ...☘️
دکتر محسن زندی