موقعیت‌ها

راستش من بیش‌تر از آن‌که دلم برای آدم‌ها تنگ شود، تا دلت بخواهد برای موقعیت‌ها و لحظه‌ها دلم تنگ می‌شود، مثلا دلم برای آن کنجِ مبلِ راحتِ خانه‌ی نظری تنگ می‌شود وقتی که مچاله شده بودم توش و بچه‌ها- علی، نظری، غیور، منا و گاها امیر، فرشته، مصی و مریم- داشتند حرف می‌زدند و صدایشان کم‌کم محو می‌شد و خوابم می‌برد.

یا برای وقتی که علی بیشتر سر کار می‌ماند و من می‌رفتم کارخانه نو‌آوری پیشش و تصمیم می‌گرفتیم برویم جگرکی جان و دل و یکی دو تا زنگ می‌زدیم و پیش می‌آمد یهو بیش از ده نفر نشسته‌ایم آن‌جا و داریم سفارش می‌دهیم. 

یا برای آن معجونِ خوش‌طعمی که مامان برایم درست می‌کرد و تمام دل‌دردهای عالم را با خود می‌برد.

یا برای آن‌وقت‌ها که فری یا امیر یا هردو توی ماشین هم‌سفرمان بودند و فری همیشه خواب بود و امیر همیشه دنبال سرویس بهداشتی... 

یا آن کنجِ بهشتی باغِ عمو وحید...

یا برای وقتی که فاطمه یا مریم به شماره شرکت زنگ می‌زدند و حرف می‌زدیم و گاها شماره اشتباهی را می‌گرفتند و مهندس طالب و فنایی برمی‌داشتند. یا وقتی که مهندس کریمی به شماره داخلی‌ام زنگ می‌زد و فقط یک کلمه می‌گفت: "بِیوین" 

یا قدیمی‌تر، برای وقتی که با شیرین زیرِ راه‌پله‌های فلزی دانشکده، لابه‌لای درختچه‌ها می‌نشستیم و جاج می‌کردیم و می‌خندیدیم.

من دلم برای این دست موقعیت‌ها تنگ می‌شود، حتی گاها برای موقعیت‌هایی که دیگر آدم‌هایش از زندگی‌ام رفته‌اند ولی باور دارم که گرمیِ این لحظه‌ها به واسطه‌ی وجودِ آدم‌هاش است