سال ۹۸ کندترین سال زندگی ام بود، سالی که هر شبش تا به صبح رسید چند سال طول کشید. کندترین سال بود ولی نه سخت ترین سال...
یک چیزی همان اوایل کار توی یوگا یاد میگیری و آن توجه به نفس هاته، هر دم و بازدم، هر بالا و پایین آمدن قفسه سینه و همه ی آن جریان هوا توی بدنت مهم میشود...
۹۸ انگار مثل همین شمارش نفس ها توی ساعت های یوگا بود... تمام دقایقش مثل همان قفسه ی سینه ای بود که خیلی آرام بالا و پایین می شد، خیلی آرامی از روی خستگی شاید .
حقیقتش را بخواهی من تجربه های کند زیاد داشته ام، تجربه های کند و سخت، کند و دردناک، کند و پر از اضطراب ولی همیشه به این باور رسیده بودم که میشود همه شان را رد کرد، که تهش آن آدم قویه داستان خودمم. که بودم معمولا.
ولی اوایل ۹۸ تمام آن لحظات که این آدم بظاهر قوی ردش کرده بود، تمام آن اضطراب های نهفته انگار در یک لحظه بهم اتک زد. طوری که فلج شدم، آن آدم قوی داستان تبدیل شد به آدمی که لحظه هایش را میشمارد که مبادا آن حجم ترس را دوباره تجربه کند. ترس از ترسیدن.
ترس از ترسیدن ترسناک ترین چیز ممکن است در دنیای این دورانِ من. ترس ازینکه مبادا دوباره آن ترس فلج کننده را تجربه کنم. ترس از ناتوانی در برابرش، ترس از ناتوانی که بزرگ ترین تابو برایم هست انگار.
برای آنکه آن لحظه را بیشتر برایت باز کنم، بیا و تصور کن که یک فنر را به مدت سی سال هر روز با فشارهای مختلف فشرده کرده ای و هیچ وقت فشار را از روش کم نکرده ای که هیچ در شرایط سخت تری قرارش دادی، فنری از جنسی نازک ولی با ظاهری بشدت سخت، یک جایی بعد سی سال که دیگر نا ندارد با کوچک ترین نیروی محرکه ای(که هنوز کشفش نکرده ام) رها میشود، و ضربه اش آنقدر شدید است که هنوز گنگی...
ولی میدانی آدمیزاد تهش به همه چیز عادت میکند، من هم بعد یک سال به آن ترس های گاه و بیگاه، به آن سخت خابیدن ها، به آن چشم براه ترس بودن ها عادت کردم، دردش کم نشده ولی تحملش راحت تر است.
خاستم بگویم دنیای کوچکی دارم که شاید آن فنر فشرده کمی کوچک ترش کرد، که مجبورم کرد بیشتر توی خودم توی خاطراتم بگردم برای علت و راه چاره.
پ ن: "با خودت و ترس هات به صلح برس و خودتو بیان کن" این ها را تقریبا هر جلسه روان شناسم بهم میگفت ولی برای منی که بیانِ خودم سخت ترین کار ممکن است، نوشتن اینجا شاید یک شروع باشد.