و یکی از کارایی که وقتی ناراحتی میاد سراغم، انجام می‌دم و بصورت جنون آمیزی هم انجام می‌دم، تمیزکاریه ... تمیز کردن هرچیزی که دم دستم بیاد، از آشپزخونه، هال و کشوهای اتاق خواب بگیر تا حتی یخچالِ شرکت ...
انگاری که پاک کردن آلودگی‌ها، باعث میشه روحم آروم بگیره، غمش کم شه، استرسش دور شه (البته که نه خیلی دور، می‌شینه یک گوشه به تماشا و کمین...)
باید وقت بزارم برای تمیزکاریِ گوشه کنارِ ذهنم، دلم ... یک نفس عمیق بکشم و دور بریزم همه‌ی خورده ریزهای حرف‌های شنیده و بایگانی شده رو، و یک بار برای همیشه خالی کنم ذهنمو از حرف‌های نزده، آه‌های کشیده و بغض‌های خورده.
که شاید آروم بگیرم.
