یکی از اثرات جلسههای روانشناسی، گشتن تو خاطرات گذشتس، مرور و مرور ...
نبش قبر اتفاقات و به یاد آوردن جزئیات، قدم اول تو پیدا کردن علت حال و احساسِ الانه انگار و البته که چقدر این کار سخته برای من.
یکی از علتهای استرسهای گاه و بیگاه من، ترس از نتونسته، ترس از اینکه یک کارو اشتباه انجام بدم، ترس از واکنش خوب نگرفتن و حتی ترس از اینکه هیچ کاری نکنم، این ترس ی گوشه تو مغزم نشسته منتظرِ کوچکترین لغزش، و کاری که بعضی وقتا میکنه مرور لحظههایه که نتونستم، که حس شرمندگی داشتم، که تحقیر شدم.
خوب که به خاطراتم فکر میکنم، علت این ترس میتونه شیوه بزرگ شدنم باشه، من تو خانوادهای بزرگ شدم که بیان بعضی کلمهها توش ممنوع بود، حتی فکر کردن بهشون هم گناه بود چه برسه باور بهشون. کلمههایی مثل "نمیتونم"، "نمیدونم" و هر کلمهای ازین دست. معنی نداشت که چیزی رو ندونی یا کاری رو نتونی انجام بدی، باید میرفتی خودت رو به زمین و زمان میزدی تا "میدونستی"، تا "میتونستی". این بود که باید تو همه چی اول میبودم، باید تو رشتههای ورزشی، هنری و درسم همیشه موفق میبودم و حق نداشتم که نتونم...
و این وظیفه من شد...
اما روزهاس که با اون معلمِ عبوسِ ترکه به دستِ توی ذهنم (که بی شباهت به بابام نیست) سر جنگ دارم، بیشتر وقتا تنبیه میشم ولی هست لحظههایی که رها و سرخوش، حال میکنم با نتونستنام.
پ ن: باید بیشتر تمرین کنم، باید به این باور برسم که من هم حق اشتباه کردن دارم، که من هم حق نتونستن دارم.
با خودم با خودی که ضعفهایی داره مهربونتر باشم و باهاش به صلح برسم.
و البته درباره نتونستنهام حرف بزنم.
پ ن: فرصت تجربه کردن رو از خودم نگیریم.