اول بگم که اینجا مینویسم چون میخواهم عادت به طولانی فکر کردن را در خودم گسترش بدهم، چند وقتی هست که معتاد به توییت شدم، البته در تعریف من اعتیاد به معنی سرزدن بیشتر از پنج بار در روز به چیزی یا کسی است، تعریفی که شاید سختگیری زیادی در آن باشد. میل به توییتر کردن برایم به معنا است میل دارم تا چیزی که در ذهنم میگذرد را تبدیل به اثری کوچک بیرون خودم بکنم و چه چیزی راحت تر از توییت کردن! بعدتر با خودم فکر کردم این میل شاید شبیه تمایل به تایید گرفتن باشد، حساس به لایک ها و کامنت ها نبودم و نیستم و برای من خلاص شدن از آن فکر یا ایده در همان لحظه مهم بوده،پس تایید گرفتن را برای خودم منتفی میبینم. و باز بیشتر فکر کردم که چرا خلاص شدن از دست یک فکر و تبدیل کردنش به یک جمله میتواند مهم باشد. این پروسه برای من بارها پیش آمده که اتوماتیک توییتر را باز کردم و مثلا از همان لحظه ام نوشتم. برایم جالب بود که بعد از اینکه با مدل کاری توییتر آشنا شدم و چند نفری را در آن دنبال کردم انگار با ظهور هر فکری هرچقدر هم که کوچک و مسخره، دلت میخواهد که اون فکر را در بستر برنامه به جریان دربیاوری.
به عنوان آدمی که تمایل دارد تا همه چیز را به سبک خودش تجربه کند و درباره چیزهای ساده هم کلی فکر میکند و دوست ندارد از روی عادت و در کنترل چیزی جز اراده اش کاری بکند - فک کنم این توهم را دارم که میتوانم اثرات دنیا بر خودم را کنترل کنم- سعی کردم و به خودم قول دادم تا جایی که میتونم بجای توییت کردن کمی ادامه دار به مسئله هایی که دلم میخواهد در آن باره توییت بزنم فکر کنم و ثمره آن اندیشه ها در اینجا ثبت کنم.
تمرین سختی است اما من هم آدم انجام کارهای سخت هستم.