روز چهارم
بهتر است همه چیز را جوری بچینیم تا رفتارهایمان خارج از مسیر اهدافمان نباشد بجای اینکه به اراده آزادمان فشار بیاریم تا همیشه حواسش به اهداف و مسیر باشد.
چند روز پیش در یک جمع خانوادگی درباره اهمیت رژیم غذایی صحبت شد - از آن موضوعات همیشگی در خانواده ما که سهممان از ژن چاقی جا نیافتاده- خانمی از بستگان جدیدمان درباره متد سختگیرانه اش درتغذیه خانواده داد سخن میگفت، از اینکه سالهاست که در خانه به قدر سیر شدن غذا تهیه میکند و این مسئله سلامت همه افراد خانواده اش را تضمین کرده است. آن خانم درباره اینکه مقدار گوشت داخل غذا باید فلان گرم باشد و مقدار نشاسته باید فلان گرم باشد سخن میگفت و البته اینکه سالهاست این موارد را اتوماتیک و بدون فشار انجام میدهد. صحبت از این شد که در خانه آنها هیچ وقت در یخچال یا جای دیگر غذایی باقی نمیماند که کسی بخواهد وسوسه بشود!! ابتدا به نظرم این خیلی سختگیرانه اومد ولی در راستای درس روز چهارم، این دقیقاً یعنی ایجاد بستر و سیستمی برای اینکه در مسیر سلامت غذایی باشد. فکر میکنم باقی آدمهایی که مرتباً از اضافه وزن شکایت دارند اما در برابر وسوسه خرید یک چیپس هم مقاومت نمیکنند فقط متحمل «بار روانی اضافه وزن داشتن» میشوند و از پذیرش «بار روانی تغییر عادات» برای رسیدن به وزن متعادل خودداری میکنند.
در ادامه بحث دیروز درباره داشتن اراده آزاد برای تحقق اهداف بلند مدت، داشتن اراده قوی را به این معنای در نظر نگیریم که به شیرینی فروشی بریم و دست خالی برگردیم. درس امروز میگویید شاید باید مسیر خودمان را عوض کنیم و کمتر در مواجهه با شیرینی فروشی قرار بگیریم.
اگر در مسیر رسیدن به هدفی دیدیم که بسیار بر وسوسه ها غلبه میکنیم ، نگاهی به پیرامون بیاندازیم و ببینیم آیا زمینه این همه وسوسه را خودمان فراهم نکردیم؟
اگر به خودمان قول دادیم که از فردا کمی زودتر بیدار بشویم و آن فردا بخاطر وسوسه کمی بیشتر خوابیدن هیچ وقت نیامده، بستری بسازیم تا این وسوسه حذف بشود. چیزی شبیه این که آلارم بیدارشدن صبحگاهی را از خودمان دورتر قرار بدهیم تا برای خاموش کردن آن، لازم باشد از رختخواب جدا بشویم.
بارها به خودمان قول دادیم بیشتر کتاب بخوانیم تا مثلا در مسیر شغلی خودمان پیشرفت داشته باشیم اما زمان آزاد پیدا نکردیم چون هربار که به سراغ کتاب رفتیم آلارم گوشی ما را فرا خوانده و چند دقیقه ای را که باید برای کتاب صرف میشده به راحتی بلعیده ، وسوسه نگاه کردن به گوشی، سر زدن به پروفایل اینستاگرام یا توییتر خیلی خیلی ظریف لحظه ها و فرصتهای ما را گرفتند.
راه های اجتناب از وسوسه ها زیاد است اما همه چیز را به اراده وصل نکنیم. گاهی کمک بیشتر لازم داریم، شاید باید کمتر در مواجهه با وسوسه کننده ها باشیم. برای خودم حذف کردن آلارم خبررسان برنامه های روی گوشی کمی استرس داشت اما همه چیز بعد از چند روز عادی میشود.

با ساختن سیستمها و راه هایی که وسوسه های کوچک را از ما دور میکند، نیروی اراده آزاد خود را برای وسوسه های اساسی و مهم، تازه نفس نگه داریم.