نمیدانم که آنچه این روزها تجربه میکنم سخت است یا چون آدم قدیم نیستم و عمق پایینتری از خودم را میتونم لمس کنم این روزها سخت به نظر می‌رسد؟ فقط میدانم که منِ همیشه پر نشاط از این حجم خلا انرژی این روزها کلافه و خسته ام. از گم شدن شور زندگی، از اینکه مثل منتظران روزهای بهتر، امروز؛ این تنها فرصت واقعی زیستن؛ را رد میکنم.
ولی فکر کنم بهتر از با خودم و این حالم سر جنگ نداشته باشم،کاری که لازم دارم، پذیرش این یکی من، با تمام وجود و در آغوش کشیدنش است.
