وجود؟!

.

.

غرقِ در وهم، گم‌شده در میانِ سایه‌ای مبهم، عاشقِ راه‌های بی‌پایانِ بی‌مقصد! آرام! مواج! طوفانی! بگذار از عمیق‌ترینِ اقیانوسِ درون بگویم... آنجایی که فشارِ احساسات آنقدر زیاد می‌شود که هیچ بنی بشری جرأت نمی‌کند به آن عمق برسد!

دستانت را آبِ سردِ اندوه می‌بُرد، و اندامت را هجومِ وحشیانه‌ی سرما؛ تکه تکه می‌کند! چشم‌هایت نای باز ماندن ندارند و گوشهایت توانِ شنیدن از کف می‌دهند؛ آب می‌خروشد و پرده‌ی درونِ گوش‌هایت را می‌شکافد! مغزت از سرما و هیجان منجمد می‌شود و قلبت از حرکت باز می‌ماند! سکوت، همه‌ی وجودت را فرا می‌گیرد و ناگهان، باله‌هایی از پشت، نظرت را جلب می‌کنند!

تو مگر باله داشتی پیش ازین؟!

.

.

سرت تکان نمی‌خورد! چشم‌هایت هم... ولی نگاهت مسیری نامتناهی را می‌پیماید! آنهایی که خارج از آب، این غرق شدنِ وحشیانه را نظاره‌گرند، دلشان به حالت می‌سوزد و دل تو هم برای آنان...

تلاش میکنی که به ژرفنایِ عمیق‌تری بروی اما، هر چه تقلا میکنی نمی‌توانی شنا کنی! دیگر حتی یک حرکتِ کوچک هم ممکن نیست! تنت در حال از هم پاشیدن است و تو باید هر چه زودتر از شر این پیراهنِ پوسیده خلاص شوی! همه‌ی اعضایت منجمد شده‌اند و سخت میتوانی از آنها راهی برای خروج بیابی... ولی؛ ناگهان خیالی آشنا را به خاطر می‌آوری! تا ازو می‌گویی، یخِ سینه آب می‌شود و تو از سلولِ این جسم، رها می‌شوی...

از دور که نگاهش می‌کنی، هیچ جزئی ازین تن برای تو نیست! با همه‌شان گویی هفت پشت غریبه‌ای! دست می‌کشی بر لب‌های بی‌رنگ و سفیدِ یخ‌بسته‌ات! حتی آتش هم زیرِ این آب، برای رهاییِ تو از سرما، کارگر نیست... پس فقط میتوانی بیندیشی!

حقیقت چیست؟ انسانیت چیست؟ زندگی چیست؟ مرگ چیست؟ عشق چیست؟ من چیستم؟ من کیستم؟!

.

.

دو راه بیشتر نداری! یا اینکه بمانی و انتظار بکشی تا یخ از جسمِ بی‌جانت آب شود و دوباره در او حلول کنی؛ یا اینکه جسم را رها کنی و به راهت ادامه بدهی!
تو خود می‌دانی که جسمِ ظریف‌ات، از میانِ اینهمه احساسِ خروشان، توانِ عبور ندارد! اگر جسم را بازپس‌گیری از مرگ، باید بیخیالِ این خیال شوی! باز به فکر فرو می‌روی... دیگر فکر، فقط درون مغز اتفاق نمی‌افتد! حالا با تمامِ وجودت می‌اندیشی! حالا می‌شود گفت که اندیشه‌ای هم هست! که اندیشه‌ای هم داری...

اگر نمی‌شناختمت جای بحث بود اما مگر می‌شود که من، خودم را نشناسم؟! راهِ دوم را می‌گزینی... تنِ گندم‌گونت را برای آخرین بار، نگاه می‌کنی! دستانِ تنت را می‌بوسی. دستانی که برایت نوشته‌ها نوشته بودند! چشم‌های ترت را می‌بوسی! چشم‌هایی که به غروبِ شراره‌ها نگریسته بودند! لب‌های بی‌جانت را می‌بوسی! لب‌هایی که لب‌های او را بوسیده بودند؛
و می‌گذری...

.

.

هر چقدر پایین‌تر میروی، مسیر هم فراخ‌تر و بزرگتر می‌شود! گاه می‌ترسی از گم شدن و گاهی هم گم می‌شوی! ولی سرآخر یا خودت خودت را پیدا می‌کنی، یا خودت خودت را پیدا می‌کند...

ترس به دل راه مَده! دیگر نه عضله‌ای هست که خسته شود از راه پیمودن، نه سینه‌ای هست که بفشارد تمامِ هستی‌ات را در حصارش، نه دستی هست که سردیِ این اقیانوس را احساس کند، نه تنی هست که از هم پاشیده شود... تو اکنون، تنهای تنهایی.

از همان جنسِ تنهاییِ مرغوب، که هیچ احساسِ تنهایی نمی‌کنی! با تمامِ وجودت می‌بینی و با تمامِ وجودت به یاد می‌آوری و با تمامِ وجودت می‌خندی و با تمامِ وجودت می‌گریی! دیگر اشک، فقط سهمِ چشم‌ها نیست! تو خودت به هنگامِ گریستن، اشکی! دیگر لبخند، ارزانیِ لب‌هایت نیست! که تو خود به هنگامِ خندیدن، لبخندی! دیگر عشق، فقط سنگینیِ سینه‌ات نیست! که تو خودت، تماماً دلیلِ وجودِ عشقی! دیگر فرقی میانِ سیاهی و سپیدی نیست... که تو خود خالقِ هر دو رنگی..!

.

.

اینجا، زمان معنا ندارد! ولی اگر معنا داشت، تو هزارساله‌ای بودی، که هزار‌سالِ تمام، خودش را جست و جو می‌کرد! هزار‌سال راه پیمودی و هزار سالِ دیگر هم که بروی، اقیانوسِ اندیشه را پایان نیست...

گاهی کَفی را خواهی دید، به منزله‌ی درنگ! آنجا فقط استراحت‌گاه است... نکند تو هم شبیهِ ماهیانِ بی‌عقلِ این اقیانوس، در کاروانسرا منزل کنی! درنگ کن! تأمل کن! نگاه کن! ببین! بشناس! به خاطر بسپار! ولی نمان! بگذر... با اینکه انتهای این راه را کسی تا کنون ندیده، اما در افسانه‌ها آورده‌اند که هرکس بدان نقطه برسد، تمامِ هستی را به فرمانِ خود می‌گیرد...

تو که عُمری در توهم‌های بی‌پایان غرق بودی، حالا شنا کن درین مبهماتِ بی‌پاسخ! شاید کلیدِ گشایشِ مسائلِ پیچیده‌ی مزخرفِ این آدمها را بیابی! شاید هم کلیدِ گشایشِ سادگیِ توهم‌های خودت را...

بس است درنگ! باله‌هایت را برقصان! تو نقاشِ این اقیانوسِ بی‌کرانی! در خلقتِ خودت غوطه‌ور شو...

.

.

صبر کن! یک کاروانسرای دیگر... از دور که شبیهِ همان قبلی هاست! شنِ نرم، صدف‌های سخت، مروارید‌های کمیاب، ستاره‌های دریایی، و...

آن چیست؟ یک تن! مگر میشود؟! مگر می‌شود کسی با سنگینیِ تن و بدن، بدین ژرفنای معرفت برسد! نکند او پریِ دریایی باشد؟ نه! درست است که در خیالِ وجودِ انسانیم، ولی این خیال، حقیقی‌ترین حقیقتِ محض است ! پریِ دریایی کجا بود؟ او یک مَرد است... یک پسر!

از دور که شبیهِ همان مرد‌های زمینی است! سینه‌ی تخت، موی کوتاهِ رقصنده، لب‌های سرخ، موهای زبرِ صورت، چشم‌های بسته شده؛ از فرطِ درد، و...

او کیست؟ یک توهم! مگر میشود؟! مگر می‌شود در اعماقِ معرفتِ ذات، ناگهان متوهم بود! نکند او همان..؟ نه! درست که در خیالِ وجودِ انسانیم، ولی این خیال، حقیقی‌ترین حقیقتِ محض است! او کجا بود؟ این فقط یک تن است... یک جَسَد!

.

.

نزدیکش می‌شوم! با وجودِ سردیِ آب، تنش همچنان گرمِ گرم است! روی دست‌هایش اثری از خراشیده‌شدن نیست! چشم‌های نیمه‌بازش، به بی‌معناترین شکلِ ممکن به دوردست خیره شده‌اند! بوی بدنش را زیرِ آب نمی‌شود احساس کنم! کاش کلامی بگوید! کاش آوازی بخواند! کاش ندایی بدهد! کاش بفهمم که او توهم است یا حقیقت! کاش بفهمم که او زنده است یا مُرده...

دستم را درونِ سینه‌اش فرو می‌کنم! احساسِ عجیبی دارم؛ مثل اینکه تنم در دوردست‌های سطحِ این اقیانوس، دوباره دارد از نو جان می‌گیرد!تنِ او ولی هر آن سردتر می‌شود! حال یک جان دارم و دو تن...

و در کشاکشِ من و تو؛ همیشه اوست که پیروز است! عشق...