موش و پرواز؟!

.

دلم نمی‌خواهد آدم خوش‌خیالی باشم که بدبخت می‌میرد! من واقعیت‌ها را می‌بینم...
جایی که امروز ایستاده‌ام، کیلومتر‌ها فاصله دارد با آنجایی که دلم می‌خواهد باشم!
نه جاده‌ای هست، نه راهی هست، نه مقصدی...
همه‌چیز در مه فرو رفته!
اصلا نمی‌دانم! شاید این آسمان بالایِ سرم فقط سقفِ اتاق‌خوابم باشد... به همان محدودیت و کوچکی!
و شاید هم این منِ پُرمدعا، فقط ماهیِ قرمزِ کوچکِ تنگی شکسته باشم، که آبِ زندگی‌اش درین زندانِ محدود، هر روز کم و کمتر می‌شود...
سالها گذشته‌اند و می‌گذرند...
خیلی‌چیزها تغییر می‌کنند و خیلی‌چیزها هم بدون تغییر باقی می‌مانند!
تو خیلی چیزها از گذر زمان یاد می‌گیری!
تو خیلی رشد می‌کنی!
آنقدر که گاهی تصور می‌کنم تو ماهی نیستی! آب برای تو محدودیت نیست... چون از نفس کشیدن در بیرونِ آب نمی‌ترسی!
تو بذری شاید...
در آب خفه می‌شوی! می‌شکافی! جوانه می‌زنی... رشد می‌کنی!
و می‌بینم که یک روز آسمان چشم باز می‌کند و می‌بیند درخت شده‌ای...
ریشه‌هایت در دلِ خاک محکم‌اند و تو، استواری...
شاخه‌هایت در میانِ پرندگان می‌رقصند و تو، آزادی...
به همان آزادیِ بدون تبصره که هیچکس درک نمی‌کند مقام و منزلت‌اش را...
خودت را گاهی به در و دیوار بزن! نتیجه مهم است...
آنهایی که زبانِ پند و اندرزشان به بلندای گیسوانِ بلندِ "راپونزل" است، بیین که پاهای کثیف و خسته‌شان را در کدام نقطه‌ی این جهان، دراز می‌کنند؟
خسته نشدی از دور زدن در تنگِ کوچکِ امنیت‌ِ خیالی‌ای که برایت ساخته اند؟
بیخیال!
خودت را به شیشه بکوب...
بشکن...

رها شو...

تو ماهی نیستی...

.

.

پ.ن: فک کن تو یه شهر پُر از موش، یه پرنده از پرواز صحبت کنه..‌.

.