.
.
همه‌جا ساکت است و طبیعت در حال وحشی‌گری‌های مخفیانه! کُشتن و زادن و پنهان کردن... تو؛ محو آخرین غروبِ خورشیدی، در قلمروِ قلم‌های مانا؛ محو آخرین سرودِ دلچسب که می‌شنیدی از بچه‌های کودکستان؛ محو آخرین شکلاتِ تخته‌ای، که آب شد در جیبِ آن ژاکتِ صورتی؛ محو آخرین لبخندِ ملیح، که نشست بر لبانِ کودکی دلتنگ...
مثالش چندان جالب نیست! شبیه یک کیسه‌ی زباله‌ی زخمی، در مسیرِ خروشانِ رودِ زندگانی؛ گیر کرده‌ای لابه‌لای شاخه‌های یک درخت سقوط کرده در آب... زمان و جهان و آدمیان، چه با شتاب می‌گذرند و جا می‌گذارند‌ات..! و تمام آنچه که ازین عبورِ سهمگین به تو داده‌اند، هیچ نبوده جز گل و لای تازه‌ای که کدر کرده چهره‌ی شفافِ صداقت‌ِ تو را...
در هم و بر هم! بی‌مقصود و بی‌هدف... تنها و در میانِ تن‌های بی‌روحِ بی‌کران، سرگردانِ سرگردان! بشناسمت؟!
نه دیگر شکلاتی هست که سیاه کند رخت و لباست را؛ نه سرودی هست که بیدار کند رقاصِ درونت را، نه لبخندی هست که معنا دهد پندهای پُر خرد ات را... از تو فقط یک شاخه، یک دستِ بی‌بُن به جا مانده، که چنگ می‌اندازد به توهم‌های نادیدنی و دیدنی... که شاید بیابد دوباره، شادی را... معنا را... خدا را... تنهایی را...
.
.
آن زمان که دلت بیقرارِ یک شهربازیِ پُر سروصدا بود، آن زمان که دهانت پُر از لذتِ جویدنِ یک آدامسِ نعنا بود، آن زمان که آرزویت پرواز بر روی این ابرها بود، آن زمان که حرفهایت قافیه‌های بی‌پایانِ بی‌انتها بود، آن زمان که کلماتت آبستن از عشق‌های بیمعنا بود، آن زمان که زندگیت غرق در سیاهیِ مدادها بود، آن زمان که تنها خواسته‌ات تولدی جدید در دلِ دریا بود، آن زمان که افکارت خروشنده و بی‌خط و خش بود، آن زمان که صدایت به نرمیِ آب و به شفافیِ بلور‌های یخ‌بسته بر اندامِ رودخانه‌ها بود... آن زمان که وجودت هنوز خالی نشده بود از خود بودنت؛ من کجا بودم؟!
بگو که چرا قرارِ دل پُر شیطنتِ کودکانه‌ات نشدم؟ چرا احساسِ خنکی و نرمیِ در دهانت نشدم؟ چرا ابرِ زیرِ پای قدم‌هایت نشدم؟ چرا اشعارِ بی‌انتهای بی‌معنایت نشدم؟ چرا سیاهیِ مدادِ در دستانت نشدم؟ چرا جانِ در اندامِ مُرده‌ی احساساتت نشدم؟ چرا ظهورِ افکارِ بی‌قاعده در قانون‌های گاه و بی‌گاه بیمارت نشدم؟ چرا سرودِ سوار بر موجِ صدایت نشدم؟ بگو چرا خودِ واحدِ در تمامِ نفس‌هایت نشدم؟ بگو من کجا بودم؟!
.
.
کجا رفت آن ظرافتِ ریزبینانه‌ات، که مو از ماستِ فلسفه بیرون می‌کشید؟ کجا رفت آن غرورِ مردانه‌ات، که در تنی زنانه عمری خط و نشان می‌کشید؟ کجا رفت آن گلابِ خوش‌عطرِ سخنانت، که در میان تاریکی، بسان شمعی درخشنده می‌درخشید؟ کجا رفت آن عشقِ به تنهایی‌های افراطی، که روحت را از جهانِ آدمیانِ عجیب جدا می‌کرد؟ کجا رفت آن شاعرِ جاندارِ جان‌گرفته از احساسِ پشتِ میله‌های سینه‌ات؟ بگو کجا حرام کردی آن منِ در تو خفته را؟!
نگو که دیگر حواست پرتِ پرنده‌های در آسمان نمی‌شود! نگو که دیگر نگاهت پاسخِ حرف‌های خام و ناپخته را نمی‌دهد! نگو که دیگر عاجزی از نوشتن آن نوشته‌های زیبایی که چشمِ خواننده را تا سطرِ آخر به خود می‌دوزد! نگو که دیگر حتی در تنهایی هم ارضا نمی‌شود آن جای خالیِ روحِ بیمار و کهنه‌ات! نگو که دیگر حتی شعر هم نمی‌تراود از کوزه‌ی مملو از شعرِ قلبت! نگو که حرام کردی آن منِ در تو خفته را..!
.
.
پاهایم شکست، پرهایم نیز... زبانم بند آمد، احساساتم نیز... سکوتم شکست، قلبم نیز... گونه‌هایم خیس شد، چشمانم نیز... بوسه‌هایم تمام شد، خنده‌هایم نیز... خدایم ناپدید شد، خودم نیز...
مثلِ نهالی تازه به بار نشسته، گوشه‌ی باغی که از دیدِ چشمانش به بهشت شباهت داشت؛ مثل کرمی پیله بسته دورِ اندامش، پُر از امیدی که به پروانه شدن می‌انجامید؛ مثل بغضی گیر افتاده در گلو، که به امیدِ شکسته‌شدن خود را به در و دیوارِ سینه می‌کوبید؛ مثل سایه‌ای افتاده بر روی خاک، که خودش را جانداری قادر می‌پنداشت؛ مثل مردی پُر از اندوهِ عشق، که به قصدِ باریدن سر بر سینه‌ی مادر می‌گذاشت؛ مثل دختری دل‌نازک، که از ترسِ شکستنِ چینیِ احساساتش، دست از زمین و زمان می‌کشید؛ مثل کودکی تنها، که در انتظارِ آغوشِ مادر بی‌قراری می‌کرد؛ مثلِ غزلی کوتاه، که عظمتِ یک عشق را بر سینه می‌کشید؛ مانندِ جسمی پلاسیده، که روحی شادمان را حمل می‌کرد...
چه باقی ماند؟ از تمامِ وجودی که مثلِ مرواریدی نایاب، در کفِ دریای اندوه گُم شد! مثل لاک‌پشتی که خودش سر از تخم بیرون آورد و خودش سرِ نخِ زندگی را چنگ انداخت...
.
.
سرما وجودت را تسخیر می‌کند! قلمروِ زندگانی را مرگ به دندان می‌کشد! سکوتِ پُرمعنایت را، فریاد بی‌رنگ می‌کند! صدای پُر جذبه‌ات را حنجره، اسیرِ گلو می‌کند! فردا را امروز، پیش پیش می‌خرد! درد را سلامتِ روانت می‌بلعد! صبر را خشمِ در وجودت بیمعنا می‌کند! چشم‌ها را می‌بندی و گوش‌ها را به کار می‌گیری... می‌شنوی؟!
این صدای تنفسِ عشق است! عشقی که هر روز می‌کشی‌اش؛ هر روز پاکش می‌کنی؛ هر روز فراموشش می‌کنی؛ هر روز بی‌معناترش می‌کنی؛ هر روز از خانه بیرونش می‌کنی؛ هر روز جفا می‌کنی به وفایش؛ هر روز سرش را از تن جدا می‌کنی؛ دستانش را قطع می‌کنی؛ زبانش را از حلقومش بیرون می‌کشی؛ سکوتش را ستایش می‌کنی؛ دردش را پنهان می‌کنی؛ از او فرار می‌کنی... می‌دَوی! سمتِ هر بیراهه‌ای که تو را لحظه‌ای فارغ کند از حملِ این جنینِ مُرده..! اما گوش کن! باز هم اینجاست...
او هنوز هم نفس می‌کشد در سینه..! او هنوز هم حقِ خود را نمی‌گیرد! او هنوز هم دستِ افکارِ خونین اسیر است! او هنوز هم دست می‌برد به تنهایی تو! او هنوز هم کُند و تلخ و گوشه‌گیر است! او هنوز هم سرِ عهدِ دلواپسی مانده است..!
او هنوز هم زنده است..! اما؛ دیگر سیر است ازین زندگی و خوشبختی! آتش بیار و بسوزانش... بگذار خاکسترِ شاعرانگی هایش بنشیند بر سنگِ سختِ سنگینِ سینه‌ات... آتش بیار..!
.
پ.ن: دو پستِ مرتبطِ قبلی...
۱. خودِ منی
۲. بی‌قرار
.
پ.ن۲: مصرع‌های کوتاهِ زیرِ تصاویر از اشعارِ علیرضا آذر هستن.
.
