.
بر روی بالکن آخرین طبقهی برجی ایستادهای...
پدرت را چندسال است که ندیدهای، به اندازهای که حتی چهرهاش را درست به خاطر نمیآوری! دلتنگِ مادری میشوی که هرگز نداشتهای.. تو از تمام مادرانگیِ او، فقط یک قاب عکس به ارث بُردهای و او از تمام احساسِ مادر بودن، نُهماه حاملگی و یک وضع حملِ سخت! نمیدانی دلت برای خودت بسوزد، یا برای مادرت.. ولی از حق نگذریم هر دو دل سوختن دارید!
یک چشم را برای خودت، دیگری را برای مادرت؛ تَر میکنی... قطراتِ اشک، روی مردمک چشمت پیچ و تاب میخورند و رنگِ آن را در سرتاسرِ کرهی چشم، پخش میکنند!
گریه... باز هم گریه...
یادِ دوستِ دورانِ بچگیات میافتی! چشمهای مشکیِ تیرهتر از شبی که روبرویِ توست... ابروهای نازکِ پُرپشت... پوستِ سفید و خشک! شیرینزبانیهای کودکانه، یا مهربانیهای مادرانهاش.. خندههای یواشکیتان... اولین آغوشی که گشود به رویت...
پاهایت سست شده! توانِ ایستادن نداری! روی دو زانو به سمتِ سرامیکهای سردِ بالکن فرود میآیی!
سقوط... بازهم سقوط...
سرما از پوستِ نازکِ زانوهای لختت نفوذ میکند به استخوانهای سختِ اسکلتات! میپیچد و تا جمجمه پیش میآید! او اکنون کجاست؟!
چراغِ پُرنورِ بالای سرت شروع میکند به آزردن چشمهایت. دردِ سرما، با دردِ روشنایی... دلت یک آغوشِ گرم و تاریک میخواهد! شبیهِ آغوشِ آن هیولایی که روزی عاشقش بودی! یک سینهی پهن و سخت! که تا سرت را برآن مینهادی گرما میشد تو و تو میشدی گرما... شعلهی آتش.. خونِ خروشان..
عشق، یا شاید هم ک*شعر...
به زحمت پاهایت را از زیرِ بدنت بیرون میآوری! کفِ پاهایت را رویِ سنگِ سردِ زندگی میگذاری و استخوانها رو روی هم میچینی... بلند میشوی و دستانت را دورِ تنت میپیچی! این حجم از انجماد، در منی که روزی مظهرِ آتش بودم..چگونه ممکن است؟!
ناگهان گویی آبِسردی را از سرتا پایت میریزند! او خاموشم کرد؟
او که دیگر نیست... و او نیز... و او نیز... و او نیز...
آهسته گام برمیداری و بر دیوارهی کوتاهِ بالکن میایستی... پدرت را چندسال است ندیدهای، از مادر؛ بجز یک عکس نمیدانی، دوستِ دورانِ کودکیات نیست، هیچ آغوشی نداری برای پناه گرفتن... لبخند میزنی..!
سکوت... باز هم سکوت...
.

.