.
سرم را گرمِ درس و چرت و پرت میکنم! نوشتههای روی کتابهای شیمی را صفحه صفحه پاک میکنم و از نو سوالاتِ قدیمی را حل میکنم. راستش را بخواهی راهحل و جوابِ بعضی مسئلهها را حفظم! نمیدانم چطور و چگونه ولی درست و دقیق حلشان میکنم...
هفتهی اول مدرسه را با سرماخوردگی کشتی میگرفتم! چهار روز غیبتِ متوالی در طولِ تمام تحصیلم بیسابقه بود! ولی چارهای هم نبود...
به یکی دوتا از همکلاسیها پیام دادم و درسها را خودم پیش بُردم. از خطِ خرچنگقورباغهشان چیز چندانی حالیم نمیشد! یکی از آنها هم که دست خط خوبی داشت، جزوههایش ناقص بودند.. اصلا جزوه فقط جزوههای خودم! سلیقهی هیچ بشری را در جزوهنویسی نمیپسندم!
و البته سلیقهی هیچ مدرسی را هم پسند نمیکنم!
سه سالِ پیش بود که فهمیدم خودآموزِ خوبیام... شوخی نبود آن کتابهایی که به شوخی خواندم و یاد گرفتم. البته امروز میدانم که شوخی نبوده...
از آن موقع خودم درس میخوانم و خودم جزوه مینویسم! سرِ کلاس هم گوش میدهم و تکرار میکنم و دوباره جزوه مینویسم(کلا جزوه دوس دارم ( ! ))! این احساسِ از پیش دانستن را همیشه دوست داشتم...
شبیه این است که یک قدم از بقیهی آدمها جلوتر باشی.. یا یک وجب از تمامِ سرها بلندتر...
خلاصه بعد یک هفته غیبتِ اول سالی؛ رفتن به مدرسه عجیب بود!
معلمهای تازه شبیهِ آن بچههای خنگ و بیخیال و تنبل نگاهم میکردند!
البته امسال معلمهای جالبی داریم. معلمِ حسابانمان یک آقای حدودا هفتاد ساله است با قد بسیار بلند و یک استایلِ شیکِ شاهنشاهی... انگار او هنوز باور ندارد که درین مملکت عدهای انقلاب کردهاند و عدهای دیگر باز میخواهند انقلاب کنند! او کفش های ورنیاش را میپوشد و کراواتِ آبیرنگش را میبندد و سبیلِ سفیدش را چرب میکند و بارانیِ بلندش را میپوشد و مقابل تختهسیاه میایستد و.. میایستد و.. میایستد...
شاید تا زمانی که دیگر توان ایستادن نداشته باشد!
معلم فیزیکمان هم یک مرد حدودا پنجاه ساله است، که ادبیات و چهره و استایل لباس پوشیدناش، او را شبیه هر کسی میکند، الا معلم...
وقتی سرِ کلاس است احساس میکنم پدرم جلوی تخته ایستاده و درس میدهد! یا شاید هم نه! حس میکنم همین چند دقیقه پیش دکانِ قصابیاش را در بازار بسته و آمده سرِ کلاس!
و راستی یک تکیهکلام هم دارد :" سَن الله" (یعنی تو رو خدا!)
...
معلمهای قدیمی را هم که نگویم برایت! یکیشان پارسال کچل بود و امسال مو کاشته! (یکی از بچهها میگفت استاد این چند مدت انقد دعا کردم براتون مو درآوردین?) یکیشان پارسال چاق بود و امسال لاغر کرده! دیگری پارسال ابروهای نازک داشت و امسال دو ابروی پهنِ قهوهای رنگ تتو کرده...
خلاصه که سهماه پیش را هم میشود با وجودِ فاصلهها؛ پارسال معنا کرد..
چه برسد به ششماه پیش!
...
من هم سرم را گرمِ درس و چرت و پرت میکنم! نوشتههای روی کتابهای شیمی را صفحه صفحه پاک میکنم و از نو سوالاتِ قدیمی را حل میکنم.
غرق میشوم در مسائلِ نفتخام و غلظتِ محلول و کلوئید و سوسپانسیون!
و ناگهان چیزی حواسم را پرت میکند!
چیزی شبیهِ یک صدا...
.

.
پ.ن: دلمنمیخواد چیزی اضافه کنم!
پ.ن۲: میبینی؟ فقط تو میتوانی ببینی...
.