روز سیصد و شصت و پنجم آشنایی...
.
نشسته‌ام لب تراس، سیگار به لب گرفته‌ام و به تو فکر می‌کنم. نسیم خنکی می‌وزد و دست نوازش بر سر و رویم می‌کشد.
یادم هست در روزهای جنگیِ عذاب‌آور، وقتی رشته‌های امیدم چنان از هم گسسته بودند که نمی‌دانستم چطور باید دوباره خودم را یکپارچه کنم، تمنای دوباره دیدنت بود که مرا به زندگی پیوند می‌داد. هر بار که به این فکر می‌کردم که خیلی کم دیدمت و هنوز تمام آنچه را که دلم می‌خواست، از تو ندیده‌ام، قلبم فشرده می‌شد. با خودم عهد می‌بستم که برای دوباره دیدنت بجنگم؛ حتی اگر این جنگ، جنگیدن با خودم باشد...
زندگی همیشه روی خوشی ندارد، ماه من. گاهی ماه پشت ابرها پنهان می‌شود و جنگل در تاریکی و سکوت فرو می‌رود. اما من به چیزی اطمینان دارم: دلِ برکه‌ی تنهایی که ماه، همدم شب‌هایش بوده، تا ابد تصویر او را در خودش نگه خواهد داشت؛ حتی در شب‌هایی که آسمان خالی از ماه است!
.
.
تو رؤیای کودکی منی.
قهر و دلخوری‌هایت، شیوه‌ی حرف زدنت، طوری که دستم را می‌گیری و آن‌گونه که مرا می‌بوسی، همه و همه خیال کودکی‌ام را در من زنده می‌کنند؛ روزهایی که هنوز چیزی از عشق نمی‌دانستم، اما معشوقی خیالی داشتم که در دنیای کوچک من، مرا بی‌اندازه دوست می‌داشت.
او بسیار شبیه تو بود.
عاشق شعر بود و من ساعت‌ها برایش شعر می‌خواندم؛ درست مثل تو. برایم قصه می‌گفت؛ درست شبیه به تو. به هر بهانه‌ای قربان‌صدقه‌ام می‌رفت و لوسم می‌کرد! مثل تو...
پیش او می‌توانستم گاهی کودکی باشم پرشور و بازیگوش، گاهی بلندپرواز و جاه‌طلب، گاهی عاقل و پرمنطق و گاهی عاشق و اغواگر؛ بی‌آنکه نگران باشم...
بزرگ‌تر که شدم، خیال کردم چنین چیزی محال است؛ که آن معشوق، فقط ساخته‌ی ذهن کودکی من بوده و قرار نیست روزی در جهان واقعی وجود داشته باشد. هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم کسی پیدا شود؛ با روح بزرگی که هم وسعت فهمیدن داشته باشد و هم عمق احساس کردن، که بتواند مرا در تمام تناقض‌ها و پیچیدگی‌هایم ببیند و با هیچ‌کدامشان غریبه نباشد.
.
.
اما ناگهان آمدی...
وقتی که بی‌حوصله به استکان چایم زل می‌زدم؛ وقتی عصرها کش‌دار و ملال‌آور بودند و روزها آن‌قدر شبیه هم می‌گذشتند که صدای بلندِ عادی بودن، گوشم را کر می‌کرد.
تو آمدی، با هزار شگفتی.
برایت شعر خواندم و تو برایم هزارویک‌شب خواندی.
برایت نوشتم و تو برایم ساز زدی.
برایت قصه گفتم و تو گوش شنوا شدی.
برایت عاشقی کردم و تو نیز عاشقی کردی.
و حالا گاهی با خودم فکر می‌کنم که تو از کجای جهان من سر برآوردی؟ از کدام گوشه‌ی خیال کودکی‌ام بیرون آمدی که این‌چنین آشنا بودی؟ من که پیش از آمدنت، تو را در هزار شکل و هزار قصه زندگی کرده بودم؛ پیش از آنکه بشناسمت، بارها برایت شعر خوانده بودم، بارها با تو حرف زده بودم و بارها در خیال خودم، سر بر شانه‌ات گذاشته بودم. بی‌آنکه بدانم روزی شانه‌ای خواهد بود، صدایی خواهد بود و دستی که دستم را بگیرد؛ روزی که می‌توانم از دنیای خیال بیرون بیایم و کسی را که سال‌ها در رؤیاهایم ساخته بودم، در جهان واقعی پیدا کنم...
«جان جهان دوش کجا بوده‌ای؟ نی غلطم در دل ما بوده‌ای»
.
و من هر بار که به تو نگاه می‌کنم، بیشتر به این فکر می‌کنم که شاید بعضی آدم‌ها را نباید از روزی که دیده‌ایم‌شان بشناسیم. شاید بعضی‌ها پیش از آنکه به زندگی‌مان قدم بگذارند، جایی در گوشه‌ای از وجودمان خانه کرده‌اند؛ در رویاهایی که فراموششان کرده‌ایم، در شعرهایی که بی‌دلیل دوست داشته‌ایم، در قصه‌هایی که بارها خوانده‌ایم و در دلتنگی‌هایی که هیچ‌وقت نفهمیده‌ایم برای چه کسی بوده‌اند...
شاید برای همین است که تو را این‌همه آشنا می‌دانم. انگار نه انگار که روزی غریبه بوده‌ای. انگار سال‌هاست تو را می‌شناسم و تنها، روزی از روزهای این جهان، فرصت کرده‌ام پیدایت کنم.
چه عجیب است که آدمی می‌تواند تمام عمرش را در جست‌وجوی چیزی بگذراند، بی‌آنکه بداند نامش چیست؛ تا روزی که آن چیز، در جسم انسانی متبلور شود، بخندد، حرف بزند و ناگهان تمام سال‌های بی‌خبری را به انتظار بدل کند.
.
علیرضای من، نمی‌دانم نام این اتفاق را چه بگذارم؛ تقدیر، تصادف، معجزه یا همان چیزی که شاعران قرن‌هاست برای گفتنش کلمه کم می‌آورند.
فقط می‌دانم که پیش از تو، عشق را در شعرها جست‌وجو می‌کردم و بعد از تو، شعرها را در عشقمان پیدا کردم.
پیش از تو، بیت‌ها را می‌خواندم تا چیزی از عشق بفهمم؛ حالا بعضی بیت‌ها را که می‌خوانم، احساس می‌کنم کسی از روزگار ما خبر داشته است. کسی جایی نشسته، به ما نگاه کرده و از آنچه میان ما گذشته، شعر ساخته است.
.
من هم سفر از عشق را بلد نیستم. نمی‌دانم چطور باید از جایی رفت که این‌همه در آن ریشه می‌دوانی. مگر می‌شود از جایی کوچ کرد که بخشی از آدمی در آن جا مانده باشد؟ مگر می‌شود از کسی فاصله گرفت که حضورش در تار و پود روزمرگی‌هایت تنیده شده است؛ کسی که حتی در نبودنش، بودن تو را تغییر می‌دهد...
.
عزیزم دلم؛
تو را فقط در لحظه‌های بزرگ زندگی‌ام دوست ندارم؛ در همان لحظه‌های کوچکی دوست دارم که شاید هیچ‌وقت در خاطرت نمانند. در حرف‌های معمولی‌مان، در خنده‌هایمان، در گفت‌وگوهای طولانی و در آن لحظه که صدایت را می‌شنوم. بی‌آنکه اتفاق خاصی افتاده باشد، دنیا دوست‌داشتنی‌تر می‌شود.
من تو را در روزهای عادی دوست دارم؛ همان روزهایی که هیچ اتفاق شگفت‌انگیزی در آن‌ها نمی‌افتد! آسمان آبی است یا ابری، چای سرد می‌شود، ساعت‌ها می‌گذرند و زندگی با تمام ملالش ادامه دارد. شاید حتی بیشتر از روزهای استثنایی، در همین روزهای معمولی است که می‌فهمم دوست داشتنت چه معنایی دارد؛ اینکه دلم می‌خواهد در همین زندگی ساده، در همین جهان با تمام کم‌وکاستی‌هایش، تو باشی.
و اگر روزی از من بپرسند عشق چه شکلی است، نمی‌دانم از کدام لحظه‌مان برایشان بگویم. از کدام نگاه، کدام آغوش، کدام گفت‌وگوی طولانی یا کدام خاطره؟ چطور می‌شود چیزی را توضیح داد که گاهی در یک جمله جا می‌شود و گاهی تمام کلمات جهان برای گفتنش کافی نیستند؟
شاید فقط بتوانم بگویم عشق، برای من، یعنی تو را آن‌قدر دوست داشته باشم که جهان با تمام زیبایی‌هایش، در حضورت چیزی کم داشته باشد و در غیابت چیزی کم بیاورد.
سعدی می‌گوید:
«به گلستان نروم تا تو در آغوش منی؛ بلبل ار روی تو بیند طلب گل نکند»
و من، با تمام علاقه‌ای که به جهان و شگفتی‌هایش دارم، گاهی فکر می‌کنم چه بسیار چیزهایی که دوست دارم ببینم، چه بسیار راه‌هایی که می‌خواهم بروم و چه بسیار رؤیاهایی که هنوز در سر دارم؛ اما چه خوب است که در میان تمام این خواستن‌ها، کسی را دارم که دلم می‌خواهد شادی‌هایم را به او نشان بدهم، قصه‌هایم را برایش تعریف کنم و وقتی اتفاق خوبی می‌افتد، پیش از آنکه روز به پایان برسد، با او قسمت کنم.
دلیارم،
اگر از من بپرسی در این مدتی که گذشته، چه چیزی بیش از هرچیزی مرا به وجد آورده، نمی‌گویم فقط خاطره‌ی اولین دیدارمان یا اولین بارهایی که فهمیدم چقدر دوستت دارم؛
می‌گویم آنچه بیش از همه مرا به شگفت آورده، کشف دوباره‌ی همان رویای کودکی است! اینکه شاید واقعاً بتوان کسی را پیدا کرد که در کنارش، لازم نباشد بخش‌هایی از خودت را پنهان کنی. کسی که بتوانی برایش شعر بخوانی و از چیزهایی حرف بزنی که شاید برای دیگران بی‌معنا باشد. کسی که بتوانی با او خیال ببافی، از رویاهایت بگویی. بی‌آنکه متوجه گذر زمان شوی، ساعت‌ها در دنیایی مشترک زندگی کنید...
تو برای من فقط آن کسی نیستی که دوستش دارم؛ تو کسی هستی که دوست داشتنش، معنای تازه‌ای به بسیاری از چیزهایی داده که پیش از این هم می‌شناختم.
و امروز، در سالگرد آشنایی مان، وقتی به تمام آنچه پشت سر گذاشته‌ایم نگاه می‌کنم، دلم می‌خواهد به تو بگویم که هنوز هم از آمدنت شگفت‌زده‌ام. هنوز هم گاهی به این فکر می‌کنم که چطور از میان این‌همه آدم، این‌همه راه و این‌همه احتمال، قصه‌ی ما شروع شد. چطور تو شدی همان کسی که روزی در خیال کودکی‌ام برایش قصه می‌ساختم، بی‌آنکه بدانم روزی قرار است قصه‌ی واقعی زندگی‌ام را با او بنویسم.
شاید اگر دوباره به روزهای پیش از تو برگردم، باز هم ندانم که قرار است چه کسی از راه برسد. شاید باز هم شعر بخوانم، خیال ببافم و در گوشه‌ای از ذهنم، برای معشوقی که هنوز نمی‌شناسم، قصه بسازم.
اما حالا یک چیز را می‌دانم: اگر روزی دوباره به آن خیال برگردم، دلم می‌خواهد این بار هم تو از راه برسی.
نه چون بی‌تو نمی‌شد، بلکه چون با تو، زندگی چیزهایی برایم داشته که دوست دارم دوباره تجربه‌شان کنم. چون هنوز حرف‌هایی هست که می‌خواهم برایت بگویم، شعرهایی هست که می‌خواهم برایت بخوانم، جاهایی هست که می‌خواهم با تو ببینم و روزهایی هست که دلم می‌خواهد در کنار تو از راه برسند...
و اگر قرار باشد تمام آنچه را در این مدت در دلم ته نشین شده را، در یک جمله برایت بگویم، می‌گویم:
من تو را نه فقط برای آنچه امروز هستی، که برای تمام روزهایی که هنوز با هم زندگی نکرده‌ایم، دوست دارم.
برای تمام صبح‌هایی که هنوز از راه نرسیده‌اند، برای تمام گفت‌وگوهایی که هنوز نکرده‌ایم، برای تمام شعرهایی که هنوز نخوانده‌ایم و برای تمام نسخه‌هایی از خودمان که هنوز زندگی نکرده‌ایم.
سالگردمان مبارک.
اگر برکه‌ای در دوردست، در تمام این سال‌ها چشم‌به‌راه ماه بوده است، شاید حالا راز تنهایی‌اش را بفهمم. شاید بعضی انتظارها برای درس گرفتن نباشند؛ شاید فقط قرار است روزی، ماه در آسمان بدرخشد و بفهمی که چرا هیچ‌چیز دیگری نمی‌توانسته جای خالی‌اش را پر کند...
و من، اگرچه هنوز هم از وسعت این جهان حیرت می‌کنم، از آمدن تو حیرت‌زده‌ترم.
تو همان رؤیایی هستی که روزی فکر می‌کردم فقط در خیال کودکی‌ام جا می‌شود؛ و حالا، چه خوشبختم که می‌توانم دوستت داشته باشم! اینبار نه در خیال، که در زندگی...
.
دوستدار تو؛
فاطمه
۱۴۰۵/۰۷/۲۹
.
«سفر از عشق ندانم، نتوانم»
