رستاخیز...

.

.

روزگاری درونِ این تن، نویسنده‌ای خفته بود، بس توانمند... آنقدر می‌نوشت و می‌نوشت که جهان از قابِ نوشته‌های او، قابل تحمل می‌شد!

ناامیدانِ از دیروز و امروز، با خوانشِ او، لاقل امید داشتند به فردا و ظهورِ نور... به طلوعِ شمس... به وقوعِ زندگانیِ حقیقی؛ در میانِ جهانی پست و بیهوده!

روزگاری درونِ این تن، انسانی خفته بود، بس خالق... آنقدر می‌آفرید و می‌آفرید که جهان از قابِ آفریده‌های او، کوچک‌تر به نظر برسد!

ناامیدانِ از دیروز و امروز، با تماشای خلقت او، لاقل امید داشتند به فردا و ظهورِ نور... به طلوعِ شمس... به وقوعِ زندگانیِ حقیقی؛ در میانِ جهانی پست و بیهوده!

روزگاری درونِ این تن، یَلی خفته بود، گُرگ‌صفت و مادرخو... آنقدر از پلیدی‌ها می‌درید و می‌درید که شکمِ زیبایی‌ها را سیر کند!

ناامیدانِ از دیروز و امروز، با تغدیه از مادرانگی او، لاقل امید داشتند به فردا و ظهورِ نور... به طلوعِ شمس... به وقوعِ زندگانیِ حقیقی؛ در میانِ جهانی پست و بیهوده!

روزگاری درونِ این تن، مَلَکی بود بس بخشنده و مهربان... آنقدر با دیوِ درون جنگ می‌کرد و جنگ می‌کرد که خونِ در رگ‌هایش تماماً لاله می‌شد، در دشتِ خوش‌منظرِ انسانیت!

روزگاری درونِ این تن، اسبی بود سرکش و رام... آنقدر در چنگِ اسارت، توسنی می‌کرد که آزادی را معنایی دگر بتوان نوشت!

روزگاری درونِ این تن، شاعری بود بس خوش‌مشرب و قافیه‌تراش... آنقدر جوهرِ خودکار می‌دوشید که رگ و ریشه‌ی شعر را سیراب از خونِ حیات کند!

روزگاری درونِ این تن، روحی بود که به جهان و آدمیان و گیاهان، به چشمِ احترام و زیبایی می‌نگریست!

روزگاری درونِ این تن، روحی بود که زندگی می‌کرد...

روزگاری درونِ این تن، روحی بود...

.

.

در اوجِ زندگی و در رویشِ امید، همیشه شَراری گرم و سوزان ازبرای سوزاندنِ تو، مهیا شده! زندگی نه آنگونه که تو بخواهی می‌گردد، که ناخدای این کشتی تو نیستی! تو فقط تکه‌ای چوبِ به هم پیوسته‌ای برای عبور دادنِ اهدافِ درونی‌ات، ازین اقیانوسِ خروشان... پس قلم‌ات را به دست بگیر و سازِ زندگی‌ات را کوک کُن! سرت را به سمتِ آسمان بلند کن و چشمانت را ببند! بگذار تلألو خورشید پشتِ پلک‌هایت را نوازش کند... بگذار گرمای از دست رفته‌ی روحت دوباره برگردد! نه... نمی‌گویم که فراموش کن! شُعار نمی‌دهم که درس بگیر و به‌پا خیز! درس را از اشتباه می‌گیرند... اینکه خوبی را این جهان درک نمی‌کند و نخواهد کرد؛ به تو چه؟! تو که شمشیرِ نبرد در دستانِ ظریفت گرفته‌ای، چرا به مبارزه با خویشتن بروی؟! تو که تیغ بُرّنده بر انگشت پوشیده‌ای، چرا خوبی‌ها را بِدَری؟! تو که گُر گرفته‌ای از بدی‌های عالم، چرا زیبایی‌ها را بسوزانی؟! تو که میتوانی، چرا نتوانی؟!

فریاد بزن... فریاد که معنای واحدی ندارد! گر شمعی، بدرخش! گر مهتابی، بتاب! گر خودکاری، بنویس! گر امیدی، بِرو! گر شراری، بسوز! گر نگاهی، ببین! گر ملالی، بِسُرا! گر کتابی، بساز! گر ندایی، ببار! گر هوایی، بگذر! گر سکوتی، بمان...

فریاد بزن... فریاد که فقط برای خشم نیست! مهرِ در سینه‌ات را، دانشِ در کلامت را، غصه‌ی در کالبد ات را، چینشِ در کلماتت را، قدرتِ در نگاهت را، سایه‌ی در وجودت را، اندامِ در حصارت را، هوسِ در افکارت را، آرزوی در رویش‌ات را، کلامِ در صدایت را، سکوتِ در فهم‌ات را، فهمیدگی‌ات را، اندوخته‌ی اعمالت را، شاخسارِ پُربارت را، شکوفه‌ی باروَر‌ ات را، سینه‌ی در جِدال‌ات را...

فریاد بزن... دهان لازم نداری! دستت را آلوده نکن به پلیدی، چشمت را نظاره‌گر نکن بر سیاهی، خشم‌ات را فروکش نکن در نادانی، احساست را حرام نکن در بیراهه، قلبت را لبریز نکن از خونِ لخته، مویت را آویز نکن در جهل، تنت را ارزان نکن در هوس، روحت را نیازار ازبرای جسم! دنیا؟! دنیا به درک! تو چراغِ خود برافروز...

.

.

بگذار کلیشه‌ای بشناسند ات! تو برای آنان همان اندازه گُنگی که برای قفس، آزادی... برای مرگ، زندگی... برای جهل، دانش... برای سرو، نخل... برای مرد، زن... برای فقر، غِنا... برای شب، روز... برای آتش، آب... برای مست، هشیار... برای خواب، بیدار... برای فراق، وصال... برای نفرت، عشق... برای شیون، سکوت... برای آسایش، درد... برای طغیان، صبر... برای بیمار، سلامت... برای حسرت، رضا... برای فحش، شعور... برای مردم، تو..!

بگذار کلیشه‌ای بشناسند تو را! برای موشِ کورِ زیرِ زمین، پرواز، به جز کلیشه نیست... برای کویرنشینِ آفتاب‌سوخته، دریا، به جز کلیشه نیست! برای تن‌پرورانِ بدن‌پرست، روان، به جز کلیشه نیست! برای کوردلانِ نابینا، نور، به جز کلیشه نیست! برای سرطانیِ در انتظارِ مرگ، زندگی، به جز کلیشه نیست! برای اهلِ معامله، محبت، به جز کلیشه نیست! برای غرقِ در توهم شدگان، حقیقت، به جز کلیشه نیست! برای باروارانِ از ناامیدی، امید، به جز کلیشه نیست! برای نازایانِ بیچاره؛ فرزند، به جز کلیشه نیست! برای بی‌خیالانِ از هر دو عالم، خیال، به جز کلیشه نیست! برای در رمه تربیت یافتگان، خرد، به جز کلیشه نیست! برای کودکِ کارِ گوشه‌ی خیابان، غذای گرم، به جز کلیشه نیست! برای بی‌عقلانِ فرو رفته در جهل، عقل، به جز کلیشه نیست! برای آدمیانِ ناچیزِ میان‌پرست، عشق، به جز کلیشه نیست..!

بگذار کلیشه‌ای بشناسند تو را! برای کسانی که هرچه زور بزنند، یک بیت از تو را نمی‌توانند قافیه کنند، تو مسلماً کلیشه‌ای... تو اصلا، خودِ کلیشه‌ای میدانی‌؟! تو خودِ در خود فرورفتنی... تو خودِ خودآزاری... تو وجودِ بخشایشی... تو سرودِ شهوتی... تو سپرِ پلیدی‌هایی... تو وقوعِ نخستِ شگفتی... تو شکوهِ نگاهِ اندوهی... تو ظهورِ قافیه‌های بی‌پایانی...تو خودِ شعری...خودِ کلیشه‌ای!

.

.

در گوشه بایست! همانند تمامِ روزهایی که در انزوا، در میانِ انبوهِ جسم‌های متحرکِ بی‌روح، در گوشه‌ها می‌ایستادی... نظاره‌ کن این آدمیانِ بی‌مقصد به جاده زده را! تماشا کن برخورد‌ها و پلاسیده‌شدن‌هایشان را! نگاه کن فروریختن و ویران‌شدن‌شان را! گمان می‌بری این مردمِ خودشیفته به نصیحتِ خردمندانه‌ات گوش فرا می‌دهند؟ نه، عزیزِ من! بگذار اشتباه کنند. که اشتباه انسان را می‌آموزد و انسانِ بدونِ خطا، تکامل نمی‌یابد در آدمیت... اجازه بده جهان و زمان، تربیت کند این کودکانِ بی‌تجربه را! بگذار سرشان به سنگ بخورد! پس اگر دیدی که از اشتباهِ خود دانشور شدند، بدان که انسان اند و اگر نه؛ فقط جسمِ متحرک‌اند و ارزشی جز همان تنِ زشت، که عمری تلاش در آراستن‌اش می‌کنند؛ ندارند و نخواهند داشت... بگذار جسم‌شان تعطیل کند حیات‌شان را...

ولی روان، جسم را تعطیل نمی‌کند! عقل، احساس را تعطیل نمی‌کند! شعور، شوخی را تعطیل نمی‌کند! معرفت، کشف را تعطیل نمی‌کند! روان، جسم را تعدیل می‌کند... آنقدر آذوقه‌ی زمان بِدو می‌دهد، که شایسته‌ی آنست! آنقدر که گستاخی‌اش به مرحله‌ی فرمانروایی نرسد! تا نکند ادعا کند که روح، خادمِ اوست... که گر روح، فرمانروا باشد، جسم در غلامیِ خود بسنده می‌کند و از نان و آبِ زیاد از حد، می‌پرهیز! که شکم آنقدر جلو نمی‌آید که نوکِ انگشتِ پایت را نتوانی ببینی! که صورت آنقدر گوشت نمی‌پرورد، که حُفره‌ی دید چشم‌ها را تصرف کند! که ناخن آنقدر بلند نمی‌شود که سودای دریدن در سر بپروراند! که مو آنقدر دراز نمی شود که به دورِ قدوم بپیچد! که قلب آنقدر عاجز نمی‌شود که نتواند بِتپد...

افسار را به دستِ روان بده، که جسم فقط اسبِ این کجاوه است و افسار در دستِ اسبِ سرکش دادن، خودِ سقوط است...

تو خودت روانی، عزیزِ من، و دیگرانِ در مسیرت، جسم‌اند! در گوشه‌ی انزوای خودت پادشاهی کردن، بهتر هزار مرتبه ازینکه غلامیِ در قصر دیگری کنی، که تو در سکوت و نوشتارِ جهانِ مملو از خودت؛ پادشاهی و دیگران فقط آرایشِ این پادشاهی‌اند... چرا از طرد شدن هراس داری؟ تو پادشاهِ مُلکِ بی‌کسان و طردشدگانی... در قلمرو ات پادشاهی کن! خودت خادم خویش باش... بر خودت فرمانروایی کن! تو را چه به دیگران؟! گرمایِ خورشید را چه به اینکه در زمین سکونت یابد؟! که گیاهان و آدمانِ این زمین، در جایگاهِ درک و تحملِ گرمای سوزان‌اش نیستند!

دور بایست عزیزِ دلِ من! و بتاب...

.

.

دست به درون ببر! اگر آنقدر آب بوده‌اند که پُر از طراوت کنند تو را، در سینه‌ات مهرشان را ابدی کن. و اگر آنقدر رذل بودند که آبستن از نفرتت کنند، سقط کن این جنینِ حرام‌زاده را...

دست به درون ببر! اگر آنقدر روز بوده‌اند که گوشه‌ای از ملال‌ات را رنگین کنند، در غرورت به یاد بیاورشان. و اگر آنقدر مست بودند که فراموش کنند تو را، قاب بگیر و آویزان کن بر سر درِ خانه‌ات، هشیاری‌ات را...

دست به درون ببر! اگر از تو قلبی به جا نگذاشته‌اند، قلبِ من برای توست... که تو زیباترین حافظ و فهمیده‌ترین عاشقِ زمانه‌ای..!

دست به درون ببر! بیدار کن آن روحِ مُرده را... که تو تماماً زنده‌ای و تماماً زاینده‌ای...

دست به درون ببر عزیزِ دلِ من!

دست به درون ببر...