خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

دعای سپید...

کنار پنجره نشسته است و بیرون را تماشا می‌کند. از چین‌ و چروک‌های بی‌شمارِ صورتش پیداست که دیگر خودش هم توانِ ماندن ندارد...
هر ماه یکی از پسرهایش او را به خانه‌شان می‌برند و به دستِ عروس‌های خانواده می‌سپارند..
همه‌ی زندگی‌اش شده همین یک چمدان!
حاصل این نود سال زندگی‌اش، خلاصه شده در یک چمدان پُر از لباسِ کهنه و رنگ و رو رفته! با کمی خوراکیِ تاریخ‌مصرف گذشته...
از وقتی شوهرش مُرد، بچه‌هایش او را هم کشتند! از خانه‌ی خودش بیرونش کردند! همه‌ی وسایلِ خانه‌اش را فروختند و سوزاندند! خانه را تکه‌تکه کردند و هر کدام چندرغاز گیرشان آمد!

قیمتِ یک عمر مادرانگی همین بود؟!

به دست‌هایش نگاه می‌کنم! انگشت‌های کشیده‌اش هنوز به اندازه‌ی کافی زیبایند! حلقه‌ی در انگشتش را می‌چرخاند.. یک حلقه‌ی نازک که معلوم است دوگرم بیشتر طلا نیست.. نگاهم می‌کند: همین را هم با گریه نگه داشتم! پسرِ بزرگترم می‌گفت برای دوا و درمانِ دخترش لازم دارد.. من که می‌دانم دروغ می‌گوید به من! همه دروغ می‌گویند...

دستش را می‌گیرم! مشخصا گوشت‌هایش همه آب شده‌اند و فقط یک لایه پوستِ نازک بر روی استخوان‌های ظریف و زیبای دستانش کشیده شده! بویِ عجیبی می‌دهد! یک‌بویِ آشنا اما غریبه! ترکیبی از بوی ادرار و عرق... بوی حنا...بوی سیگار... بوی گلاب... و کمی هم بوی "صابون مراغه" !
لباسِ در تنش را دید میزنم! یک پیراهنِ بلندِ سفیدرنگ با نوارهای نقره‌ای و طلایی! و یک‌عالمه گل‌های رنگی که با دست دوخته‌اند روی پارچه! دستم دوام نمی‌آورد... می‌رود سمتِ گلدوزی‌های دورِ یقه‌اش!

لبخند می‌زند: این دست‌ها زمانی توان داشتند..!

می‌پرسد: ازدواج کرده‌ای؟
_نه!
+من همسن تو بودم دو تا بچه تو بغلم داشتم، یکی تو شکمم! و نگاهش را اشک‌ها تار می‌کنند...
نمی‌فهمم برای چه می‌گرید! دستم را دورِ گردنش حلقه می‌کنم و با نوک انگشتانم سعی میکنم گیس‌های بافته‌ی قرمزش را بازی بدهم!
_دنیاس دیگه!
+میخوام نمازمو بخونم.
_هنوز که اذان نگفتن...
+خیلی نمازِ نخونده دارم!
و چادرِ دور کمرش را، به سمت سَرش می‌کشد و زیر چانه‌اش یک گره هنرمندانه می‌زند! ازو نمی‌پرسم که چرا وضو نمی گیرد.. فقط نگاهش میکنم! با خودم می‌گویم: خودت را ببین!

اگر شانس بیاوری، یکروز تو جای او خواهی بود...

لب‌هایش را آهسته تکان می‌دهد و زیر لب ذکر می‌گوید! سرم را روی زانوهای نحیفش می‌گذارم و ازآن پایین به لب‌های سیاهش خیره می‌شوم! نفس‌های تلخش تمامِ ریه‌ام را پُر می‌کنند! دستش را آرام روی سرم می‌کشد. احساس میکنم زیر لب برایم دعا می‌کند...
اطمینان دارم که اگر خدایی باشد، دعای او را بی‌پاسخ نخواهد گذاشت!

سپید و زیباست.. از چین‌ و چروک‌های بی‌شمارِ صورتش پیداست که دیگر خودش هم توانِ ماندن ندارد... چشم‌هایش را می‌بندد!
چشم‌هایم را می‌بندم!
لباسِ سیاه،
دعای سپید...