.
نوشتن... همیشه آخرین راه نجات من بوده. وقتی از همه‌چیز دست می‌کشم، یا مشکلی که برام پیش اومده خیلی بزرگ‌تر از اونه که بتونم از پسش بربیام، خب راجبش می‌نویسم... نوشتن هیچ مشکلی رو تا حالا حل نکرده! فقط یکم کمرنگ‌ترش می‌کنه. توی ذهنت تبدیل می‌شه به یه مشکل قابل حل... شبیه کاری که دخانیات و مشروبات می‌کنن! یه‌جورایی نوشتن هم مثل سیگار کشیدن و الکل خوردن اعتیاد داره!
دوران دبیرستان با یه دختری همکلاسی بودم که نمیدونم چرا ولی با من خیلی صمیمی شد. من واقعاً به‌عنوان یه دوست، برام باارزش بود و دوستش داشتم، ولی اون این دوستی رو مالکانه کرده بود و یه‌جورایی بچه‌بازی درمی‌آورد! من از این رفتارش آزرده شدم و وقتی اعتراض کردم، این‌طوری بود که خب، پس این دوستی رو تموم می‌کنیم. اون لحظه برام اصلاً مهم نبود. تموم کردیم و حتی تا الان که دارم راجع‌بهش می‌نویسم، یک بار هم از تصمیم و رفتارم پشیمون نشدم!
اما اون دختر درباره‌ی نوشتن‌های بی‌اندازه‌ی من حس عجیبی داشت. دوست داشت از من بخونه و من ناخودآگاه، وقتی می‌دونستم اون قراره نوشته‌های منو با تمام وجود بخونه، مشتاق می‌شدم بیشتر بنویسم. می‌نوشتم و می‌نوشتم و اون، همه‌ی این نوشته‌ها رو می‌خوند.
اون اصلاً ادبی نبود. کتاب‌خون هم نبود. فقط به‌خاطر من این نوشته‌ها رو می‌خوند و همین باعث می‌شد این خوندن در نظرم خیلی ارزشمند بشه.
اینا رو می‌گم چون چند روزه به این فکر می‌کنم که چرا نوشتن رو به‌صورت پابلیک خیلی توی زندگیم کمرنگ کردم، درحالی‌که روزی تمام زندگی من نوشتن و خوندن بود؟!
می‌دونم که کمال‌گرایی خیلی بهم فشار میاره. تو هرچقدر بالاتر میری، رقیب‌های قوی‌تری برای خودت می‌گیری و کارت سخت‌تر و سخت‌تر می‌شه و نخ کمال‌گرایی، سفت‌تر دور گردنت تاب برمی‌داره. من خیلی با کمال‌گرایی جنگیدم و حتی یه پیش‌نویس از اینکه چطور باهاش کنار میام دارم، اما جالبه که کمال‌گرایی حتی اجازه نمی‌ده همین رو که من درگیر کمال‌گرایی‌ام، بخوام به بقیه نشون بدم. مسخره است واقعاً...
ولی در کل حس می‌کنم شاید اینکه احساس می‌کنم کسی منتظر خوندن نوشته‌های من نیست، اصلی ترین دلیل برای ننوشتن یا کم نوشتن منه!
دوست دارم برگردم به اولین روز دانشگاه. یه دختر شجاع بودم که با وجود سختی‌های دوری، تصمیم گرفتم کاری رو بکنم که درسته. وقتی برای اولین بار توی حیاط خوابگاه واقعا درک کردم که قراره به اندازه‌ی ۱۰۰۰ کیلومتر از خانواده‌م دور بشم و باید خداحافظی می‌کردم، فهمیدم چه غلطی کردم. چشم‌های پر از اشک بابا، هق‌هق‌های مامان... صورت خیس داداشم... رفتن سخت بود. اما رفتم. خداحافظی خیلی سخت‌تر از چیزی بود که فکرشو می‌کردم، اما وقتی اونا رفتن و من داشتم برمی‌گشتم به اتاقم... احساس رهایی عجیبی داشتم!
تناقض‌های انسان همیشه همین‌قدر پیچیده‌ان. همه اون زمان فکر کردن من خانواده‌م رو دوست ندارم، اما من حاضر بودم و هستم که برای تک‌تک‌شون بمیرم. اما در همین حال، اگه هرکدوم‌شون بخواد سد راه من برای چیزهایی که می‌خوام بشه... آره!
اولین چیز بزرگی که تراپی رفتن بهم یاد داد هم همین بود. گاهی واقعیت اون‌قدر خطی و ساده نیست که بتونی یک تصمیم واحد و درست بگیری. حقیقت خاکستری و محوه. هر تصمیمی بگیری، چیزهایی رو به دست میاری و چیزهایی رو از دست میدی. هر تصمیمی برات محدودیت‌ها و هدیه‌هایی به همراه داره و تو فقط باید ببینی کدوم یکی رو بیشتر ترجیح میدی! نه حتی اینکه مطلق بخوایش...
امروز چند بار اینترنت و آنتن گوشیم پریده. یادمه همیشه به خودم می‌گفتم حتی اگه هیچ کاری نتونی انجام بدی، فقط درس بخون. درس بخون و اطلاعات جمع کن و روی خودت کار کن. ویژگی‌های فردی خودت رو بشناس. مهارت‌های جدید یاد بگیر. با طرز فکرهای جدید مواجه شو. گاردت رو بیار پایین. تو نمی‌تونی هیچ‌کس و هیچ‌چیزی رو عوض کنی، مگر خودت رو...
الانم همین فکر رو می‌کنم. اما دیگه توی این سن، برات صرفاً تغییر دادن خودت انگار کافی نیست. خیلی چیزا دست تو نیست و مستقیماً روی زندگی تو اثرات شدید و لاینحل می‌ذاره. تصمیمات خانواده یهو برات خیلی پررنگ می‌شه و می‌بینی با یه اشتباه ممکنه چند سال عقب بیفتی! از طرفی، زندگی کردن به‌عنوان یک زن توی جامعه‌ی ایران باعث می‌شه نفهمی چی واقعاً تصمیم توئه و چه تصمیمی رو از ترس قضاوت مردم و تبعات قانونی مزخرف می‌گیری...
قانون مزخرف. چرا باید هر قانونی رو پذیرفت؟ مگه من گاوم؟ که قانون صاف وایسادن برای بریدن سرم رو بپذیرم؟
خیلی این مدت فکر کردم... من واقعاً چیز زیادی از دنیا نمی‌خواستم. فقط می‌خواستم خودم باشم، در کنار آدم‌هایی که صادقانه به من عشق بورزن و بتونم بهشون عشق بورزم. می‌خواستم بتونم احساساتم رو بلندبلند تکرار کنم و کسی باشه که اون‌ها رو گوش می‌ده. می‌خواستم در آرامش و با قدم‌های ساده و کوچیک برای آرزوهام بجنگم و این خودش بخشی از رویای من بود...
ولی چی می‌شه؟ این جنگ لعنتی... این عنکبوت تازه‌تنیده‌ی روی دیوار این خونه... این سرما و سردرگمی...
با اینکه آسمون هنوز آبیه و منم با خوشبختی تمام هنوز عاشق و سرکش و آزاده‌ام...
بازم از خودم می‌پرسم، که آیا حق ما این بود؟
.
پ.ن: و عشق قوی‌ترین طنابیه که آدم‌ها رو به زندگی وصل می‌کنه...
پ.ن۲: ولی واقعا همچی به ایران ربط داره. و ایران به همچی...
.
