به گمانم وقتش رسیده اعترافی بکنم.
آه دوست خوبم ,نمیدانم از کجا شروع کنم و به کجا برسم .اصلا نمیدانم این شرم ، این احساسِ عذابدهندهی زجرآور را چگونه پشتسر بگذارم و به اولین گناهِ نابخشودنی خود اعتراف کنم .
دوستِ خوبِ من! کمکی کن و نجاتم بده! باتلاقِ گناهانم هرشب در نقشِ کابوسی وحشتناک ظاهر میشوند و با ولعی وصف نشدنی مرا میبلعند !
آخ !
این هم از صدای شکستن سومین استخوان سینهام! نمیدانم !
نمیدانم چگونه این سیاهیها و زبالههای زشت و بد بو را دوربریزم و جلوی شکستنِ پیاپی استخوانهایم را بگیرم.
آه دوست بیریای من !
تجمع واژهها ،واقعههاو احساسات دارد خفهام میکند و میخواهم قایمکی درِ گوشت بگویم که دوستش دارم ! آری دوستش دارم! من این درد را ، این دردِ استخوان شکنِ سرسامآور که امانم را بریده و آتش به بنیه نداشتهام زده را دوست دارم! میدانم ترسیدهای و برایت باور کردنی نیست، اما هر چیزی تاوانی دارد و من تاوانم را با تحمل این رنجِ بیانتها خواهم داد! باری در یک روز آفتابی بهاری با آبهای مقدس یک رودخانهی آرام دوباره غسل تعمیدم خواهند داد و زلال خواهم شد .
آه دوستِ پاکِ ترسیدهی من ، نیازی به نگرانی نیست ! من ، دردم ، انبوه گناهانم ، همهی همهیمان روزی نیست و نابود خواهیم شد !
چیز نابود شدنی که ارزش نگرانی ندارد عزیز من !
پاکیات ابدی باد
_دوستِ گناهکارِ درد دیدهی تو
