دم.بازدم.
سلام و خداحافظی اکسیژنها و کربندیاکسیدها باهم.
از مغز به ماهیچههام،
از مغز به نورونهای ریهم،
از مغز به رگهای خونیم،
زندگی جریان داره!
من زندهام!
من هنوز فرصتِ اینگونه زیستن رو دارم!
صدای گاز دادنِ یه موتور توی خیابون.
یه پسرِ جوون که داره دورْدورْ میکنه. اِیرپاد ارزون قیمتی که با کار توی بقالی سرِ خیابون خریده، توی گوششه و داره رَپ گوش میده، ما بینش شجریان میزنه و چاووشی،شاید هم چندتا سخنرانی و پادکست. باد موهاش رو نوازش میکنه. پسرک حسِ سبکباری میکنه.انگار توی یه لحظه میتونه دنیا رو به کلیه چپش حواله بده و کیفِ زنده بودنش رو بکنه! دستهاش فرمون رو حس میکنن، گوشهاش آهنگها رو میشنون، مغزش تحلیلشون میکنه و لبهاش همخونی.قلب پسرک میتپه.پسرک زنده است!زندگی جریان داره!
تیکوتاک ساعت و صدای کیبورد گوشی.
همکاری آلیاژها، گردش الکترونها و بازی یونها.عقربهها حرکت میکنن.باتری زنده است!زندگی جریان داره!
نورِ گوشی با مردم چشمهام سلام احوالپرسی میکنه.یاختههای پوستِ انگشتم، اسکرین گوشی رو نوازش میکنن. بلندگوی گوشی هر نوازشی که به دلش بشینه رو فریاد میزنه. شاید هم قِلقِلَکِش میشه و اینی که ما میشنویم صدای خندهشه؟! مردمِ چشمهام زندهان! پوستِ انگشتهام نفس میکشن! گوشی با یکییکی از اتمهاش زنده است! زندگی جریان داره!
زندگی،
این جوانِ چابُکِ دنیادیدهی کهنسال،
از قبلتر از هزاران سالِ قبلْ جریان داشته و شاید تا بعد از هزاران سالِ بعد هم جریان داشته باشه.
زندگی در جریانه،
به باشکوهترین و عجیبترین شکلِ ممکن!

پ.ن:یکم دنیای لطیف و به دور از هیاهو تقدیم به من:)