سکوت تنها صدایی است که شنیده میشود؛شهر در آرامشی ناشی از وحشت فرو رفته است و من در سیاهی بی‌نهایت شب به ستاره‌های کم نور خیره شده‌ام .
به دنبال سفیدی در پس سیاهی،به دنبال روزنه‌ای امید .
چه کسی گفته که سفیدی امید است؟
امیّد زنده میکند یا میکشد؟
مگر ما زنده‌ایم که بیم مردن داریم؟
زنده بودن یعنی چه؟
جنگیدن همان زنده بودن است؟
ما برای چه میجنگیم؟
نمیدانم. اصلا من چه چیزی را نمیدانم؟ اسیر بودنم را؟
به گیاهان پژمرده‌ی باغچه نگاه میکنم.به راستی گیاهان چرا پژمرده میشوند؟مگر آنها هم اسیر قانون،شریعت، جامعه،حرف‌های مردم،جنسیت،ملیت،اقلیت و هزار بازی و دروغ انسانی‌اند؟ شاید هم بوی تعفن عقاید پوسیده‌‌ی‌مان،دامن آنها را هم گرفته است.
پرنده‌ای را میبینم،رویای آزادی قلبم را به تپش میاندازد.با چشمانم پرنده را دنبال میکنم،پرنده در تاریکی ناپدید میشود و چشمان من هم. دوباره پرنده را میبینم و دوباره تاریکی مطلق و واقعه بارها تکرار میشود.گویا قلب من توان این تپش‌ها را ندارد،خیلی وقت است که رویای زمین،شیره‌ی جانمان را مکیده است.لکن باز هم ندایی در درونم فریاد میزند: «برخیز اِی اراده‌ی خفته در پتو»
به راستی ندا واقعا من واقعی است؟!
من از کی همرنگ جماعت شده‌ام و خود خبر ندارم؟!
