جایی در دنیایی موازی، تو دست های بزرگ مردانه ات را دور کمرم حلقه کرده ای و با هم ، روبه روی ایفل ، در انبوهی از جمعیت عاشق، والس میرقصیم . موهای چتری ام راکنار میزنی ، لبخند پهنی تحویلم میدهی، سرت را نزدیک میآوری و آرام درگوشم میگویی که چقدر دوستم داری!
در این حین ، دخترک موطلایی مان درون رحم من شروع به جایگزینی کرده است و بارانی بهاری شروع به باریدن .
صدای باران ، صدای خنده های تو ، صدای قهقهه های من !
آخ مگر موسیقی از این زیبا تر هم وجود دارد؟!
دست هایم را در دستانت گره میکنی و با هم خیابان های پاریس را وجب میکنیم ،جای جایش خاطره میسازیم و ذهن کوچه هایش را مشوش میکنیم، ما بین دویدن های مان سالسا هم میرقصیم ،تا مبادا دل کوچه ای بشکند که آوازش را دوست نداشته ایم .
لباس های مان خیس خیس شده ، درست شبیه موشی آب کشیده شده ایم ، شاید بهتر است بگویم شبیه نوزادی تازه متولد شده که باران همه ی گناهانش را شسته است و حال رهای رهاست .
کروات مشکی شل شده ات نظرم را جلب میکند ، سر و وضع ژولیده ات عجیب دلم را برده است !
نزدیکت میشم ،آنقدَر نزدیک که گردنت گرمی نفس هایم را احساس کند و گوشت موسیقی قلبم را بشنود ، به چشمان بازیگوشت نگاه میکنم و خنده ای خجالتی تحویلت میدهم ، چقدر امروز داد و ستد های مان زیاد شده است !
دست هایم را دور گردنت حلقه میکنم و شروع میکنم به درست کردن کرواتت . نزدیک تو بودن چه حس خوبی دارد ! چرا هنوز عطر تو مستم میکند؟
- بفرما آقای... حالا شد !
سرت را جلو میاوری ، چشمانت را میبندی و با صدایی مملو از شیطنت میگویی :خب ادامش چی پس ؟!
و من بوسه ی فرانسوی عاشقانه ای تحویلت میدهم !
چرا قهوه در دهان تو مزه ی بهتری دارد؟
خدا لبت هایت را از ابریشم ساخته است ؟ این همه نرمی از کجا آمده؟
نکند معتاد ترکیب کافئین و بزاقت شوم؟
چه اعتیاد زیبایی!
تو قهوه بنوشی و من لب های تو را !
میدانی در دنیای موازی ، ما آنقدر بودن هم را بلد شده ایم که نبودن دیگر جایی ندارد!
~آزاده



خوشحال میشم سری به مطالب قبلیم بزنید:)