
سهراب عزیز ،سلام!
امیدوارم حالِ تو و دنیایت خوب باشد.
خواستم بگویم که
ما شعلهی گرم امیّد را کشتیم
لبخند را دریغ کردیم
و غرق در حسرتِ فردایی شدیم که خودمان هم میدانستیم نخواهد آمد.
دستِ آخر هم خود را در سینهی خاک بهجا خواهیم گذاشت !
آخ که چه مردگیِ فلاکت باری !!
میدانی ،حال آنقَدَر دردناک است که توان زندگی کردنش را نداریم ، گذشته هم پر از حسرت است و اندوه و آینده تصویرِ رعبآوری بیش نیست !
پس همان به آغوشِ خاک پناهبردن ، بهترین گزینه است!
میدانم باید جنگید ، بایددست در دستِ دوست و دشمن بازی زندگی را بازی کرد ، باید آنقَدَر آواز خواند و رقصید که زندگی کم بیاورد و بالاخره به ساز ما برقصد .
اما سهراب عزیز ، من خستهتر ، ناتوانتر و ضعیفتر از این حرفها هستم ، زندگی بهطرز ناجوانمردانهای شیرهی جانم را مکیدهاست ، حس میکنم روحِ مردهای هستم که در جسمِ فاسد شدهای اسیر شده است. ترسویی هستم که چُنان در پیلهی ترس هایش پنهانشده که پرواز را در خواب هم نمیبیند، خواب یا بیداری اصلا تفاوتی ندارد !من در کابوسی خودساخته گم شدهام ، خودم را گم کردهام و حیران در کوچه پس کوچههای ذهنم میدوم ، دویدنی بدون دلیل ، بدون مقصد و حتی بدون رهاورد ! به گمانم ذهنم شبیه زمین باشد ، آخَر هرچه میدوم میبینم آخِر راه ، اول راه است .
به راستی خدا را هزاران مرتبه شکر که اهل کتاب های بزکدوزک شدهی انگیزشی ، موفقیت و فلانوبیسار نیستی و الآن جای باد در گلو انداختن و بالای منبر رفتن ، به خزعبلات من گوش میدهی .
خودم میدانم عبارات هایم بایددار است و برچسپزده ! میدانم تغییر تنها واژهای است که نجاتم خواهد داد و میدانم تغییر یعنی کشتن آزادهی کنونی و تولد آزادهای دیگر .
جا دارد از این تریبون استفاده کنم و از تو و همهی همکیشوقماشهای فهمیدهی درحال انقراضت از صمیم قلب ، با نهایت خلوص تشکر کنم . سپاس که میشنوید ، سپاس که اجازه میدهید خودمان را بیان کنیم ، مغزمان را خالی کنیم ، واقعیتها را ببینیم و بهترین تصمیم را بگیریم.
کیست که نداند ،شنیدن بهترین نوع نصحیت هست؟
سرت را به درد نیاورم دوست من ، اوضاع خوب نیست ، نه خوب نبودن واژهی بیشازحد مثبتی است ! من در کسوت ملکهی منفیهای عالم باید بگویم که افتضاح است افتضاح !
اما میدانم که آخر این قصه ی بد ،خوب میشود ، یعنی باید بشود ،اصلا چیزی که میشود که بشود چرا نشود؟!
خلاصه غمگین نشو ، حال جهان خوب میشود!
هرچند من اندک امیدی به خوبی این آدمکها ندارم ولی چه میشود کرد ، میگویند : نا امیدی از بدترین گناهان است .
و من آنقَدَر گناه کارم که بگذار از زیر این یکی شانه خالی کنم .
ارادتمند همیشگی تو: آزاده
اواخر اردیبهشت 1400

مانده ام اگر سهراب زنده بود و در اتفاقی محالتر از محال نامهام را میخواند ، چه میگفت؟
شاید پس از متذکر شدن انبوه اشکالات نگارشیام ، کبریتی برمیداشت و شعلهی امیدم را روشن میکرد ولی گمان نمیکنم سهراب این کار را بکند به گمانم او کبریتی در دستم می گذاشت و آرام آرام در کسوت معلمی صبور ، روشن کردن کبریت را به من می آموخت، می آموخت که چگونه مراقب شعله ی امیدم باشم که دوباره خاموش نشود.