ویرگول
ورودثبت نام
Ayhan_mihrad
Ayhan_mihradhttps://whatsapp.com/channel/0029VbBdV1E5EjxuJ7YRZg18/110 .. .
Ayhan_mihrad
Ayhan_mihrad
خواندن ۲۳ دقیقه·۱ سال پیش

قتل‌عام شب

رمان: قتل عام شب.

. قتل عام شب.
. قتل عام شب.

قتل‌عام شب. فصل اول، پارت دوم..

نویسنده: Ayhan_mihrad

نزدیک‌های عصر بود. آتش و آتیلا بر رویِ تخت‌هایشان دراز کشیده بودند، آتیلا به خواب عمیق رفته بود ولی آتش نمی‌توانست بخوابد.

-آتش*آتیلا که عین خرس خوابیده. منم عین چی خستمه ولی نگاه خیرهِ این سپهرِ، نمی‌زاره کپهِ مرگمو بزارم.. شیطونه میگه بلند‌شم یه مشت حروم صورت قشنگش کنم..)

ناگهان در باز شد و نگهبان با یک زندانیِ جدید وارد سلول شد.

آتش بلند شد و به درِ سلول لگد محکمی کوبید و گفت:

«مرتیکهِ گاو! کجا سرتو انداختی پایین داری گورتو گم می‌کنی؟! من به شما زبون نفهم‌ها چجوری بفهمونم؟! زندونی جدید نیارید داخل این صاحاب‌ مرده!»

زندانیِ جدید به خودش لرزید و جرعت نکرد به صورت آتش نگاه کند..

نگهبان در جوابِ آتش گفت:

«خفه شو! حالا که بالای‌دار رفتنِ تو غیر ممکنه، دلیل نمیشه زندونو بزاری روی سرت! نکنه دلت افرادی می‌خواد؟!»

آتش بر روی تخت نشست و دستش‌را روی سرش گذاشت، بعد نفس عمیقی کشید..

آتیلا که با سر و صدایِ آتش از خواب پریده بود، درحالی که چشم‌هایش را می‌مالید، از تخت پایین پرید و جلوی آتش نشست و گفت:

«چـی شده دادا؟ کی مرده؟»

وقتی دید آتش محلش نمی‌دهد، رو به سپهر کرد و سرش‌را کج کرد..

سپهر بدون هیچ حرفی به جلوِ درِ سلول اشاره کرد.

آتیلا که تازه متوجه حضورِ زندانی جدید شده بود، سمتش رفت و سر تا پایش را نگاه کرد.. قد متوسطی داشت، پوستش روشن بود، موهایش مشکی رنگ بود و صورتِ نسبتا ضریفی داشت.. کم سن و سال‌تر از بقیه‌شان بود.

آتیلا پوزخند زد و دستش‌را جلو صورت او تکان داد و گفت:

«بچه، زبون نداری؟؟ شاید مثلِ این داداش سپهر، زبون نداری؟؟»

زندانی لب زد:

«م..من یاشا هستم.»

آتیلا کنارِ آتش نشست.. آتش انگشتانش را در هم قفل کرد و زیر چانه‌اش گذاشت و با قرنیه‌های سرخ رنگش به یاشا نگاه کرد و گفت:

«یاشا. همین؟!»

یاشا حرفش‌را ادامه داد و گفت:

«ببخشید..یاشا محمودی هستم.»

آتش فریاد زد:

«فکر کردی کی هستی؟! من باهات شوخی دارم؟!»

یاشا دستانش‌را پشتش برد و به زمین نگاه کرد..

سپهر که روشِ آشنا شدنِ آتش‌را خوب یاد گرفته بود، و می‌دانست که اعصابَش خرد شده است، پس بلند شد و دستش‌را روی شانهِ آتش گذاشت و سمت یاشا رفت و گفت:

«یاشا،خوش اومدی..البته که زندون رفتن خوش‌آمد گویی نداره..ولی خب. من سپهر هستم.این آتیلا و ایشون آتشه»

آتیلا حرف سپهر را کامل کرد و گفت:

«جرمت چیه بچه سوسول؟»

یاشا سریع جواب داد:

«عمدی نبود.من کارمند کارواش هستم. یک آقایی چمدون پولشو جا گذاشته بود. به صد بدبختی آدرسشو پیدا کردم و چمدونو پس دادم،ولی فکر کرد من دزدیدمش»

هر سه نفر داشتند می‌خندیدن.. مخصوصا آتش و آتیلا.

آتیلا اشک گوشه چشمش‌را پاک کرد و با لحنِ تمسخر آمیزی گفت:

«واای دروغ میگی! باورم نمیشه.. تو اگر جرم‌های منو بدونی شب خواب بد می‌بینی!»

گوشه لبِ سپهر به بالا سوق پیدا کرد و اول به آتش و بعد به یاشا نگاه کرد و گفت:

«پس بچه‌ای هنوز. مطمئن باش زود آزادت می‌کنن»

آتش حرف سپهر را تایید کرد و گفت:

«راست میگه.تهِ تهش یک سال. بی گناهیت ثابت بشه خلاصی»

بعد نفس عمیقی کشید و نگاهش خمار شد و ادامه داد:

«بریم سر اصل مطلب..اینجا یک سری قانونا داره که اگه می‌خوای زنده بمونی،باید بیخ گوش‌هات بکنی»

سپهر که حوصله‌اش سر رفته بود تصمیم گرفت سر به سرِ آتش بگزارد، پس بر روی تختش نشست و درحالی که انگشت‌های باریکش‌را بین موهایش می‌کشید، گفت:

«اون‌وقت اگر اون قانون‌ها رو نقص کنه و بیـخ گـوش خودش نکنه،چی میشه؟»

آتش که عصبی شده بود، یقهِ لباسِ سپهر را گرفت و به دیوار کوبید، بعد غرید:

«از اون موقع تا حالا لال بودی، الانم الال شو. دهنتو ببند. اگر خیلی مشقاتی که بدونی بعدش چی میشه که لازم نیست فوضولی کنی.. بگو تا برای بار دوم سرتو بشکنم!»

و یک مشت به صورت سپهر کوبید که لبش زخمی شد. سپهر سرش‌را پایین انداخت و پوزخند زد. بعد گفت:

«هه. چرا اینقدر عصبی شدی؟»

آتش، سپهر را ول کرد و از کنار میلهِ تخت کلتش‌را بیرون آورد و خشابش را به سپهر نشان داد و گفت:

«حالا چی میگی؟!»

سپهر حالا بر رویِ تخت نشست و گفت:

«تو دیوونه شدی؟! اگر نگهبانا ببیننـ..»

آتش حرفش‌را قطع کرد و تنفگ‌را در دستانِ سپهر انداخت و گفت:

«اول چک کن ببین یه‌وقت تفنگِ اسبابازی نباشه..دوم اینکه لازم نی نگرانِ من باشی. بیشتر نگرانِ جونِ کسی باش، که جای این کلت‌رو لو بده..گرفتی؟؟ »

بعد کلت‌را از دستِ سپهر گرفت و دستش‌را روی موهایِ مشکی رنگِ او کشید و لب زد:

«آفرین پسر خوب»

سپهر به جلویش خیره شد و فقط سکوت کرد.. دستانش را بر رویِ پیشانی‌اش گذاشت و پلک‌هایش را محکم به هم فشار داد..

آتش سرش‌را تکان داد و کلت‌را سر جایِ قبلی‌اش گذاشت و خونِ گوشهِ لبِ سپهر را پاک کرد و گفت:

«برو بهداری.. داش ساسان از بچه‌هایِ باندِ خودمونه.»

بعد به حیاط رفت. آتیلا هم اول به سپهر، بعد به یاشا نگاه کرد، در آخر پشت سر آتش دوید..

سپهر نفسِ حبس شده‌اش را بیرون داد.. روی تخت دراز کشید.. سرش درد داشت..

آتیلا* با آتش زیرِ سایهِ درخت نشستیم و کم‌کم بقیه بچه‌ها هم اومدن..

ساسان کنار آتش نشست و زود شروع کرد.. گفت:

«آتش..آتش باند رویِ هواست! این بَچه مَچه‌ها دارن باند رو به فنا میدن! چهل درصد ضرر آوردن!.»

آتش با شنیدن حرف ساسان، چشمانش درشت شد و از تصمیمش مطمئن شد و گفت:

«شایان! همین الان میری اون طرف که پول می‌گرفت بعد دور از چشمِ پلیسا گوشی میدادو پیدا میکنی»

شایان سرش‌را تکان داد و گفت:

«می‌شناسمش..پونصدتا می‌گیره برای یک تماس»

آتش موهایش را به عقب هدایت کرد و گفت:

«خیلی‌خب.. زندان که حقوقمون نمیده. دویست بیشتر ندارم»

آرمان دستش را رویِ شانهِ آتش گذاشت و چند ضربهِ کوتاه زد و گفت:

«داش آتی. قابلتو نداره سیصد میدمت، به هر حال صاحاب ما، شمایی»

آتش لبخند زد و دستِ آرمان‌را گرفت و گفت:

«دمت گرم داش آرمان.. بریم بیرون جبران می‌کنم.. منم بدونِ شما نمی‌تونستم»

هوا تقریبا تاریک شده بود..

آتش و آتیلا رویِ تختِ سپهر نشسته بودند..

آتیلا به بیرون از سلول سرک کشید و گفت:

«این دوتا چرا نیستن؟ سپهر که انگار به تخت چسبیده بود،از صبح تاحالا نیست »

آتش سمت تختِ خودش رفت و کلت‌را برداشت، بعد آن را زیر لباسش برد و گفت:

«جای این دیگه امن نی! بلند شو تا بریم سلولِ بچه‌ها ببینم گوشیو گرفتن یا نه»

آتیلا هم بلند شد و پشت‌سرِ آتش حرکت کرد، که با ورودِ سپهر متعجب شد و گفت:

«به به سپهر خان! دلمون برات تنگ شدهِ بود»

سپهر بدونِ آنکه به آتیلا نگاه کند، روی تختش نشست و گفت:

«در خدمت هستیم»

آتیلا که متوجه شد آتش رفته است، زود پشتِ سرش دوید..

آتش وارد سلول شد و رو به شایان گفت:

«چی شد داش شایان؟ گرفتی؟»

شایان از روی تخت بلند شد و با آتش به انتهای سلول رفتند و ساسان و آتیلا، جلویشان ایستادند تا نگهبان‌ها چیزی نبینند..

شایان گوشی‌را به آتش داد و گفت:

«زنگ میزنی به میکائیل؟»

آتش سرش‌را تکان داد و شماره‌را وارد کرد.. بعد از چند بوق صدای خش دار میکائیل در گوش‌هایش پیچیده شد:

«الووو بفــرمائـید؟(سکسکه) کی هستی شوما؟»

آتش به شایان که داشت قهقهه میزد، پس کله‌ای زد و گفت:

«ببند دهنتو یه ثانیه! آتش هستم»

میکائیل با شنیدن صدای آتش چند لحظه سکوت کرد بعد گفت:

«آااتش؟.. آتش کیه؟(سکسکه)»

آتش به سر خودش مشت کوبید و گفت:

«عوضی چرا باید همین ثانیه مست می‌کردی!؟ گوشیو بده به کیان»

چند دقیقه از پشت تلفن صدایی شنیده نشد، تا آتش خواست گوشی‌را قطع کند، صدای کیان بلند شد و گفت:

«الو؟ داش آتی چطوری؟ حالتون خوبه؟»

آتش که حسابی حرصی شده بود، داد زد:

«یه لحظه اون دهنِ حاصاب مردتونو ببندین! اصن من زیرِ ده چرخ! یه غلطی نمی‌کنین؟؟ امشب باید بیام بیرون.. اینقدر چلمن هستین که چهل درصد ضرر کردین؟!»

کیان که فهمیده بود آتش زده به سرش، سریع گفت:

«چشم! چشم! دادا آتش.امشب اوضاعتون رو اوکی می‌کنم این میکائیل، سگ مست شده هیچی حالیش نیست! پولِ آزاد کردنتون رو خودم میدم»

آتش نفس‌عمیق کشید و گفت:

«دستت طلا داش کیان. بیام بیرون از خجالتتون در میام.. این میکائیلِ تن‌لش،اعصاب برای آدم نمیزاره»

کیان خندید و گفت:

«این میکائیلِ ما چند وقت پیش تصادف کرد.. ماشینش پِرِس شد.. متاسفانه خودش سالمه هااا! ولی عقلش‌هم همراهِ ماشینه پِرِس شده »

آتش پوزخند زد و روی زمین نشست، بعد گفت:

«این دیگه چه جونورِ سگ جونیه»

بعد گوشی‌را قطع کرد و به شایان داد، کنار آرمان نشست و مخفیانه کلت‌را از زیر لباسش بیرون آورد و به‌او داد.. بعد لب زد:

«جاش امن نبود.. عینِ چشمات مراقبش باش..قراره با همین تفنگ، انتقامِ داش آرشمو از اون عوضی بگیرم.. از زیر سنگ‌هم که شده اون مرتیکه رو پیدا می‌کنم.. تا آخرین تیرِ این تفنگ‌رو توی مغزش خالی می‌کنم»

آرمان سرش‌را تکان داد و گفت:

«داش آتش قول میدم از جونم بیشتر مراقبش باشم»

آتش با آتیلا سمت سلول خودشان حرکت کردند.. یاشا تخت بالای سپهر خوابیده بود و خبری از سپهر نبود.. آتش که حسابی به سپهر مشکوک شده بود، از سلول خارج شد و مشغول قدم زدن در راهرو شد.. وقتی از کنار سلول‌هایِ بند ششم می‌گذشت متوجه سپهر شد که با همان دو تازه وارد(امیر و آیهان) صحبت می‌کرد..

آتش کمی از دور به آنها خیره ماند، بعد شروع به برگشتن راهش کرد.. به سلول بازگشت و کنار آتیلا نشست..

آتیلا پرسید:

«چی شد داش آتی؟»

آتش دستش‌را روی پیشانی‌اش گذاشت و گفت:

«سپهر..مشکوکه»

بعد طبق عادت، زبانش‌را روی دندان‌ نیشش کشید و بر روی تخت دراز کشید..

بالاخره سپهر هم وارد سلول شد و بر روی تختش نشست..

آتیلا زانوی آتش‌را تکانی داد..

آتش که تازه چشمانش گرم خواب شده بود، لگدی حواله صورتِ آتیلا کرد، که پخش زمین شد و سرش‌را در دستانش گرفت و گفت:

«مریضِ روانی! چرا میزنی؟ »

آتش مچش‌را روی چشمانش قرار داد و گفت:

«چون کِرم داری. چه مرگته؟»

آتیلا خودش‌را سمت آتش کشاند و کنار گوشش زمزمه کرد:

«کیان میتونه آزادمون کنه؟»

آتش مچش‌را برداشت و دستش‌را بر موهای آتیلا کشید و گفت:

«نگران نباش آتیل. می‌تونه»

آتیلا نیشخندی زد و گفت:

«ناموسا؟؟»

آتش خواست این‌بار مشتش‌را بر صورت آتیلا بکوبد، که جاخالی داد و قهقهه زنان به تخت خودش رفت.

سپهر کتابش‌را بست و دراز کشید*چقد تابلو بازی در میارن. قراره امشب بزنن بیرون..ولی..اگر آتش بره... .

حدود یک ساعتی گذشت.. داخل بلندگویِ زندان، اسم آتش، آتیلا و بقیه بچه‌های گروه، خوانده شد..

آتش*میکا و کیان کارشونو خوب انجام دادن..

با آتیلا رفتیم بیرون.. بچه‌های سلول‌هایِ دیگه تبریک می‌گفتن..

که سپهر اومد جلو و گفت:

«خوشحالم که آزاد شدید ،آتش این دوسال خیلی بهت سخت گذشت امیدوارم دیگه سر و کَلّت این دور و ور ها پیدا نشه»

(تموم مدت سرش پایین بود و با یک بغض حرف میزد) آتش*حرفای سپهر نمی‌دونم چرا ولی یک حس خوبی بهم داد ولی نمیدونم چرا هیچ وقت موقعِ حرف زدن تو چشم‌هام نگاه نکرد یا نگاهشو می‌دزدید.) آتش چانهِ سپهر را در مشتش گرفت و در چشمانش نگاه کرد و گفت:

«وقتی با یکی حرف می‌زنی.. تو چشماش نگاه کن. منم امیدوارم داداش گم‌شدتو پیدا کنی..»

ناگهان چشم‌های سپهر خیس شد و از آنجا رفت و آتش به مسیر رفتنش خیره شد..

آتیلا دست آتش‌را کشید و گفت:

«آتش؟ خوبی؟ بیا بریم دیگه.»

آتش به خودش آمد و گفت:

«عاام.. باشه بریم..»

آتش و آتیلا و بقیه اعضاء از زندان خارج شدند. محیط بیرون از زندان بعد از دوسال برای‌شان یک تازگیِ متفاوت داشت. توجه آتش به ونِ مشکیِ مخصوصِ باند جلب شد و با بقیه سوارِ ون شدند. کیان و میکا هم برای خوش‌آمد گویی منتظرشان بودند.

آتش لبخند زد و دست کیان‌را گرفت، بعد گفت:

«به‌به داداش کیان! چه خبر؟»

میکائیل مشتی به بازوی آتش کوبید و گفت:

«دادا درسته که ما سگ جونیم، ولی دلیل نمیشه نادیده بگیری ها!»

آتش محکم گوش میکائیل‌را گرفت و پیچ‌داد بعد گفت:

«تو یکی خفه‌شو که یهو دیدی زدم تیکه تیکت کردم!»

کیان گفت:

«خوش اومدین!»

میکا لباس‌های تیره رنگ آتش‌را از کیسه بیرون آورد و گفت:

«رفتیم باند، پرسینگ لب و بینیتو بزن اونجوری باحال تره!» آتش لباس‌ها را گرفت و گفت:

« اون که صد در صد -راستی داش ساسان؟ باید از اونم انتقام بگیرم.»

ساسان گفت:

«اوکیه. خودم برات پبداش می‌کنم..»

آتیلا*به باند که رسیدیم همه جمع شده بودن و ورود ما رو تبریک می‌گفتن.

ایلیا:

«مشتاق دیدار!»

علی:

«خوش اومدید!»

آتش سرش‌را تکان داد و وارد دفترِ کارش شد. آتیلا هم پشت سر او رفت،

آتش گفت:

«دلم برای اینجا تنگ شده بود..»

و روی صندلی‌اش نشست.

آتیلا کنار صندلیِ آتش ایستاد و گفت:

«عاام میشـ..»

آتش خنده آرومی کرد و دست‌های آتیلا را گرفت و گفت:

«آره آره! می‌خوای بری پیشِ آتوسا.

برو، منم میرم خونه. بعد اگر خواستی بیا..

آتیلا خوشحال شد و آتش‌را بغل کرد و گفت:

«باشه..ممنون داداش.»

(و از اتاق خارج شد )

آتیلا* از باند زدم بیرون، داشتم سمت پارکینگ می‌رفتم که یهو یک نفر ناخبری سرمو رو به عقب کشید و زیر گردنم چاقو گذاشت..

آتیلا با استرس پرسید:

«ک..کودوم خری هستی؟!«

؟؟ :

« تکون نمیخوری..»

آتیلا*یک لحظه نفس تو ریه‌هام حبس شد.. اون صدا. اون مردی که روم چاقو کشیده.. همون عوضیی هست که من و خواهرمو یتیم کرد. خودشه! همونی که خونمون‌رو آتیش زد و پدر و مادرم تو آتش سوزی مردن. من و آتوسا تو خیابونا می‌چرخیدیم و آتوسا گریه می‌کرد. یهو دستی روی شونم نشست.. برگشتم و دیدم یک پسرِ مو قرمز با قرنیه‌های سرخ رنگ، بهم خیره شده و نفس‌نفس میزنه.

پرسیدم: «تو کی هستی؟»

پسر مو قرمز جواب داد:

«آتش هستم. من تو خونه حوصلم سر رفت، از پنجره اتاقم فرار کردم. میای بریم پارک بازی کنیم؟»

اولش نمی‌دونستم چکار کنم،ولی وقتی خنده آتوسا رو دیدم قبول کردم.

اون روز یک عالمه بازی کردیم..

آتش بهم گفت:

«خیلی خوش گذشت! تو خانوادت نگرانت نیستن؟»

دوباره بغض گلومو گرفت و گفتم:

«دیشب خانوادم مردن..»

که یهو تو آغوشِ گرمِ آتش فرو رفتم و بغضم شکست.. آتش ازم پرسید:

«می‌خوای من برادرت باشم؟ و با من و داداش آرش زندگی کنی؟ آرش رئیس خلافکاره.. منم ماما و بابام مردن..»

با اینکه خودم تازه مامان و بابامو از دست داده بودم، دلم برای آتش سوخت و قبول کردم.

-هعی یادش بخیر اون موقع هفت سالمون بود آتش واقعا برام برادر شد.

که با صدایِ بلند گولوله کنار گوشم از افکارم اومدم بیرون و دیدم لباسم پوشیده از خونه. وقتی پشت سرمو دیدم اون مرد، یک گولوله وسط پیشونیش خالی شده بود. وقتی برگشتم دیدم آتش با نگاه ترسیده، بهم خیره شده و نفس‌نفس میزنه..

آتش سمتش دوید و پرسید:

«آتیلا؟ خوبی؟»

آتیلا محکم آتش‌را به آغوش کشید و اشک‌هایش سرازیر شدند. بعد با صدای لرزونش گفت:

«بازم نجاتم دادی.. داداش آتش. ممنونم که انتقامِ مامان و بابامو گرفتی.. واقعا ممنونم داداش.»

آتش هم محکم آتیلا را بغل کرد و زیر لب گفت:

«پس دوباره یادت به بچگی هامون افتاده بود؟ اگر یک تار مو از سرت کم می‌شد..»

آتیلا پرسید:

«خب؟..»

آتش چاقویش‌را از جیبش برداشت و کنار موهای آتیلا گرفت، بعد گفت:

«خودم کچلت می‌کردم!»

(و هردوشون خندیدن)

آتیلا*داشتیم با آتش می‌رفتیم خونه که یهو یکی محکم از پشت بغلم کرد، وقتی برگشتم دیدیم آتوسا هست. منم بغلش کردم،

آتوسا موهای بلندش‌را از صورتش کنار زد و گفت:

«خیلی کله شقید! پسرای بد.. کلی نگرانتون شدم..عه! این خون توعه آتیلا؟! چی شده داداشی؟!.»

آتیلا که نمی‌دانست از کجا باید شروع کند، فقط سکوت کرد..

آتش گفت:

«عی‌بابا. آجی آتوسا شما ببخش، این خونِ آتیلا نی!.. خونِ اون کسیه که شما دوتا رو یتیم کرد.»

آتیلا سر آتوسا را بوسید و محکم بغلش کرد و گفت:

«آتوسا من می‌خوام امشبو پیش دادا آتش باشم..ببخشید که نگرانت کردم. بعدا میام خونه..»

آتوسا اخم سطحی کرد و گفت:

« عالی‌جناب؟ شما که هرشب پیش آتش هستی.خب یعنی، کشته شد؟..»

آتش دستی به موهای آتوسا کشید و گفت:

«اره.. دیگه تموم شد. ولش کن آتیلا رو.»

آتوسا ادای آتشو درآورد و گفت:

«به پای‌هم خیارشور بشید!»

(و هر سه تاشون خندیدن)

بعد از رفتنِ آتوسا،

آتیلا و آتش هم واردِ خانه شدند.. .

از خاطراتِ بچگی‌هایشان گفتند و خندیدند.

هردوِشان دوش گرفتند، لباس‌هایشان را عوض کردند و حالا بر روی تخت، کنار هم نشسته‌اند..

آتیلا:

- هعی یاد اون لحظه‌هااا، حالا اینا‌رو ولش.. امشب قراره گشنگی بکشیم؟

آتش:

-نه جنابِ شکم پرست، امشب جوجه کباب مهمونِ من! به سلامتی آزادیمون!

آتیلا:

-خیلی مردی!

آتش *مرغی که فکر کنم آتوسا خوابونده بود تو مواد رو با چنتا سیخ برداشتیم و رفتیم تو حیاط..

جوجه‌ها رو زدم به سیخ.

آتیلا بر روی تابِ داخل حیاط نشست و به آتش نگاه کرد و گفت:

«دلم برای غذای بیرون از زندان تنگ شده بود..»

آتش جوجه‌ها را یکی‌یکی به سیخ می‌کشید، گفت:

«آره بابا. اونجا یکم آب و گچ می‌ریختن تو حلقمون.. الان آزادی داریم و چهار سیخ جوجه کباب!.»

آتش*جوجه‌ها که پختن عین نخورده‌ها با نون سنگک افتادیم به جونشون.

آتیلا با دهن پر و چشمای گِردِش گفت:

«هق..خوشـ..مزن! داداش دمت گرم!»

آتش بطری نوشابه‌‌را برداشت و لیوان‌ها را پر کرد و گفت: «بخور نوشِ جونت!»

آتش* بعد از اینکه خوردیم، رفتیم داخلِ اتاق خواب. آتیلا زود خوابش برد منم یکم تو گوشیم چرخیدم و پایین رفتم.. ظرف‌هارو که شستم، وارد اتاق شدم.. روی تخت نشستم که متوجه عکسِ آرش شدم.. نفس عمیقی کشیدم..‌ داداش آرش، همیشه سعی داشتی یک چیزی‌رو بهم بگی.. ولی هیچ‌وقت فرصتش جور نشد.. آخه اون چی بوده که آزارت می‌داده؟.. دوباره با فکرِ درگیر، دراز کشیدم و پلکامو روی‌هم گذاشتم.. نمی‌دونم کِی خوابم برد.. . صبح که بیدار شدم، دیدم یک چیز خوش بو زیرِ بینیمه چشمامو که باز کردم. دیدم آتیلا مثل عادتِ بچگی‌هاش تو بغلم گوله شده. منم محکم بغلش کردم.

آتیلا از خواب پرید و گفت:

«آیی له شدم!»

آتش گوشی‌اش را برداشت و ساعت‌را نگاه کرد، بعد گفت:

«ساعتِ خواب؟»

آتیلا شلوارکش‌را بالاتر برد و خمیازه کشید.. بعد گفت:

«هرکس زودتر رسید پایین ماشینو می‌رونه!»

و مثل برق، پله‌ها را دوتا چهارتا کرد و پایین رفت..

آتش داد زد:

«هی! قبول نیـست!»

آتیلا تا نوک انگشتِ شصتش زمین‌را لمس کرد گفت:

«من بردمـــ...»

قبل از اینکه پخش زمین شود ،آتش یقه لباسش‌را گرفت.. .

آتیلا برگشت سمت آتش و به‌او خیره شد.. آتش یقه‌اش را ول کرد و گفت:

«اون‌طوری نگاه نکن.. می‌دونم امروز نوبت توعه ماشینو برونی اوکی قبوله!.»

یکهو چشم‌های آتیلا برقی زد و گفت:

«دمِت گرم! حالا پاشو دوتا نیمروِ آتش‌پز درست کن!»

آتش اخم پر رنگی تحویل آتیلا داد و گفت:

« دیگه داری پرو میشی! پاشو تنتو جمع کن.. به من چه؟»

آتیلا تی‌شرتش‌ را بیرون آورد و رویِ سرِ آتش انداخت، بعد گفت:

«اوکی اوکی! ولی احتمال داره با خوردنش بری تو کما!»

آتش نگاه تیزی به آتیلا انداخت و تی‌شرت‌را روی کاناپه پرتاب کرد و گفت:

«عیب نداره»

و لبخند ملیحی‌بر روی لبانش نشاند.

آتیلا که از هر راهی وارد می‌شد شکست می‌خورد، تسلیم شد و مشغول درست کردنِ نیمرو شد.

آتش*بعد از صبحونه آماده شدیم و رفتیم باند. به همه افراد گفتم رَدِشو بزنن، جاسوس‌ها رو فرستادم دنبالش، کسی که برادرم نتونست بکشتش و اون برادم یعنی آرشو کشت. اون سببِ تمومِ بدبختی هامون شد.. اون.. پدر و مادرمون رو جلوی چشم‌هامون کشت.. کل کسایی که منو می‌شناسن، می‌دونن قسم خوردم که خودم با دستای‌ِ خودم گردنشو بزنم و انتقام خانوادمو بگیرم. حتی اگر خودم کشته بشم..

دو ماه گذشت..

خبرِ آزادیِ سپهر و امیر و آیهان به گوش اعضاء باند رسید و آتش در این دو ماه فهمیده بود که سپهر، پسر همان فردی است که دنبال آن بود.. و ممکن بود یک باند بر علیهِ آتش بسازد پس آتش دستور داد هر سه نفر را مخفیانه بدزدند و در شکنجه‌گاهِ باند، زندانی کنند و از زیرِ زبانِ سپهر حرف بکشند و اگر چیزی نگفت به مرگ تهدیدش کنند تا پدرش بخاطرِ جونِ پسرش خودش‌را نشان بدهد.

این یک معمای بزرگ بود...

که هم به سپهر مربوط می‌شد، هم به آتش.

خیلی‌ها قرار است در اثر این معما کشته شوند یا واردش شوند.

مشکلات و دشمنی‌های بزرگی به وجود بیاید..

ممکن‌است بازی سخت گیرانهِ سرنوشت، تازه شروع شده باشد.

ولی بعد از هر سختی، خوشبختی است...

نمی‌شود سرنوشت‌را دستِ کم گرفت..

آتش*با آتیلا رفتیم شکنجه‌گاه تا یک سری به سپهر بزنیم..

آتش کتش‌را بیرون آورد و به آتیلا داد، بعد رو به سپهر گفت:

«به‌به! هم سلولیه قدیمی! از همون اول که دیدمت فهمیدم یک کاسه‌ای زیر نیم کاسته! پس بگو! میدونی پدر عوضیت چکار کرده؟»

سپهر سکوت کرد و به زمین خیره شد.

آتش عصبی شد و مشت محکمی به فک سپهر کوبید که صدای دل‌خراشی از استخوانِ فکِ سپهر بلند شد اما باز هم سکوت..

از دهنش خون جاری شده بود.

آتش فریاد کشید:

«مگه کری؟»

اما باز هم سکوت.

آتیلا* وقتی که دیدم آتش زده به سیم آخر، دستور دادم اون دو نفرو ببرن بیرون، به یک سلول دیگه و هیچ‌کس مزاحم آتش نشه خودمم رفتم بیرون.

آتش آنقدر عصبی بود که نمی‌فهمید داشت چکار می‌کرد.

میله‌داغ‌ را برداشت و روی پوست شکم سپهر گذاشت که فریادش از درد بلند شد. آتش همیشه از شکنجه دادنِ دیگران لذت میبرد، اما آن لحظه داشت با سپهر درد می‌کشید هر دردی که سپهر حس می‌کرد برای آتش دو برابر بود. موقع شکنجه دادنِ سپهر، داشت بی‌صدا گریه می‌کرد. سپهر فریاد میزد اما اعتراف نمی‌کرد.

با هر اشکی که از چشم سپهر پایین می‌ریخت انگار قلب آتش فشرده می‌شد اما دلیلش‌را نمی‌دانست..

تیغه آهنی‌را برداشت و روی پوستِ سپهر کشید.. تمامِ بدنِ سپهر پر از خون و زخم‌هایِ عمیق بود.

با یک حرکت، زانوی سپهر را شکست و سپهر فریاد بلندی کشید..

آتش دوباره پرسید:

«تو کی هستی آشغال؟! پدر عوضیت چه مرگش بود؟!»

با تیغ تقریبا پوست کمر سپهر را شکافته بود.. همان طور که پشتِ سپهرِ بی‌جون ایستاده بود، کنار گوشش زمزمه کرد:

« پدر آشغالِ تو.. خانوادمو کشت.. برادرم..تنها کسی که برام مونده بود..یعنی آرشو کشت. من هفت سالم بود.. جلوی چشم‌هام اسید ریخت روی سر مادرم..

(آتش همان‌طور که حرف میزد، اشک از چشم‌هاش پایین می‌ریخت)

من با چشم‌های خودم کشته شدنِ مادرمو دیدم.. می‌دونی اون روز چه عذابی کشیدم؟ چند بار خودکشی کردم تا از این عذاب وجدانِ لعنتی خلاص‌بشم؟ می‌دونی تنها آرزوی من انتقامه؟» یکهو از تهِ دلش فریاد کشید:

« مـیــدونی مـن از مـرگ نمی‌ترسـم؟»

سپهر واقعا دلش برایِ قلبِ شکسته‌ی آتش می‌سوخت..

آتش اشک‌هایش را کنار زد و ادامه داد:

«من مثل توعه لعنتی بچگی نکردم..»

و قطره اشکی از چشم‌هایش پایین غلتید..

ادامه داد:

«اون روز.. فقط هفت سالم بود.

من زندگی کردنو تجربه نکردم.. ببخش بخاطر کار های چند دقیقه پیشم. دست خودم نیست.. انگار یک نفر دیگه داره کنترلم میکنه.بعضی وقت‌ها اینجوری میشم. نمی‌دونم چرا از آسیب زدن به دیگران خوشم میاد، اما تموم مدت که بهت آسیب میزدم انگار داشتم به خودم آسیب میزدم»

و سرش‌را بر روی قفسه سینه خونیِ سپهر گذاشت و بغضش ترکید. مانند ابرِ بهاری اشک می‌ریخت و با اشک‌هایش تنِ خونیِ سپهر را تمیز می‌کرد..

سپهر مانند یک تکیه‌گاه ایستاده بود تا آتش خودش‌را خالی کند.. بالاخره زبون باز کرد تا همه رازهایی که تمام این مدت در قلبش نگه داشته بود را برای آتش برملا کند. پس گفت:

«آتش آروم باش همه چیزو بهت میگم باشه؟.. حالا آروم باش..».

(و این بار سپهر حرف می‌زد..)

آتش*نمی‌دونستم داشتم چه غلطی می‌کردم..

دست‌های سپهرو باز کردم و کمکش کردم روی زمین بشینه..)

سپهر سرِ آتش‌‌را بر روی پای سالمش گذاشت و مشغول نوازشِ موهایش شد، آتش‌هم حرکتی نمی‌کرد. انگار در بغل سپهر، آرامش خاصی داشت. همان‌طور که سرش بر روی پای سپهر بود، آرام و بی‌اختیار اشک می‌ریخت..

سپهر درحالی که موهای آتش‌را نوازش می‌کرد و درد شدید زخم‌هایش را تحمل می‌کرد، گفت:

«یک روز یک پسر چهار سالهِ تنها بود.. چند وقت بعدش دوتا برادر دوقلو گیرش اومد که قلِ دومش همون موقع مرد..

اونی که زنده بود، یک پسر بی‌نهایت زیبا با موهای قرمز براق و چشمایی به رنگ آتش بود..

پسر چهار ساله، به پیشنهاد مادرِ مهربونش.. اسم بچه‌رو گذاشت آتش..

آتش. تنها خانوادهِ من. آتش.. برادرِ من. باید باور کنی تو برادر منی!.. اون پسرِ مو‌ قرمز تویی آتش.. اون گم‌شده‌ای که توی زندان بهت می‌گفتم تویی.

(کم‌کم گریه آتش اوج گرفت.)

یک روز که تو توی بغلم بودی پدرم، مامانمونو در حد مرگ جلوی ما کتک زد. آخرشم با تفنگ به قلب مامان شلیک کرد..،(صدای سپهر هم بغض دار شد)

روز بعدش من و تو رو گذاشت یتیم‌خونه. تنها دل‌خوشیم تو بودی.

من شش سالم بود و تو دو سالت. اون روز بدترین روز عمرم بود. چون یک خانواده اومدن و تورو انتخاب کردن..

اونقدر گریه کردم و التماسشون کردم که ازم جدات نکنن.. اما بردنت.. اون‌ها یک پسر هم‌سن من داشتن که اسمش آرش بود. همون پسری که تو اون‌رو داداشِ خودت می‌دونی..

هر وقت اونو داداش خطاب می‌کنی، قلبم آتیش می‌گیره.. نبایدم منو برادرِ خودت بدونی.. من هیچ‌وقت در حق تو برادری نکردم.. از همون اول که هم سلولی شدیم شناختمت.. از اینکه دباره می‌دیدمت خوشحال بودم ولی از اینکه نمی‌تونستم بغلت کنم و اسمتو فریاد بزنم حسرت می‌خوردم..

هیچ‌وقت تو چشمات نگاه نکردم.. چون بی‌اختیار گریه‌م می‌گرفت. به آتیلا که همش بغلت می‌کرد حسودیم می‌شد.

شب‌ها که می‌خوابیدی، با فکر کردن بهت و خیره شدن به صورتت خوابم میبرد. اون روز یادته؟

به آتیلا می‌گفتی تو یک خواهر داری و من همونم ندارم؟

اون لحظه حس کردم قلبم نمی‌زنه..

( با هر کلمه‌ای که سپهر می‌گفت، انگار هوا برای آتش گرفته‌تر می‌شد.

با هر کلمه، یک سری خاطرات مبهم توی ذهنش میومد.

در هر لحظه بیشتر به خودش لعنت می‌فرستاد که چرا؟ چرا تنها داراییشو اینطوری شکنجه کرده بود..

اون چکار کرده بود؟ قطعا یک شیطان بی رحم بود.. اما نه برای سپهر... آتش همون‌طور گریه می‌کرد.

کم‌کم بغضی که سپهر از چهار سالگی نگهش داشته بود ترکید و هر دوشون گریه می‌کردن)

سپهر خون‌ریزیش خیلی بیشتر شده بود و سرش گیج می‌رفت ولی ادامه داد و گفت:

«وقتی ده سالم شد، افسردگیم به سقف رسید.. فرستادنم بیمارستان. بعد از یک ماه بستری بودن، از بیمارستان فرار کردم و تویِ یک کافه مشغولِ کار شدم. بخاطرِ خوش قلبیه صاحبِ کافه، کارتون خواب نشدم و شب‌ها یک گوشه داخلِ کافه می‌خوابیدم.. وقتی سیزده سالم بود تویِ رستوران به عنوان گارسون مشغولِ کار شدم. با یکم پولی که در آورده بودم، با کمک صاحب رستوران یک انباریِ کوچیک خریدم و مرتبش کردم و شب‌ها اونجا می‌خوابیدم.. اینقدر کوچیک بود که پاهام‌رو نمی‌تونستم دراز کنم.. چون دیگه پولی برای خریدنِ غذا نداشتم، شب‌ها رو بدونِ شام سر می‌کردم. بعضی وقتا هم ته مونده غذا هایِ رستوران‌رو می‌خوردم.. از یک طرف هم خوشحال بودم که تو پیشم نیستی و مجبور نیستی اوضاعی‌ که توش هستمو تحمل کنی. تنها آرزوی من، خوشحالیِ تو بود.. هست و خواهد بود. وقتی داخلِ زندان خندیدن‌ِ تورو می‌دیدم، حس می‌کردم خوشحال ترین فردِ جهانم وقتایی که باهام حرف میزدی. وقتی هجده سالم بود، تصمیم گرفتم یک سری به کارن یعنی پدرمون بزنم..

اون شبِ لعنتی.. بارونی بود و رئد و برقی که زده می‌شد، آسمونو سفید می‌کرد.. جلوی اون خونهِ نفرین شده که رسیدم در رو باز کردم و وارد شدم.. وقتی وارد شدم، یک جنازه زن، پر از خون که به طرز وحشتناکی کشته شده بود.. روی زمین دقیقا جلوی پای من افتاده بود..

اون.. دقیقا بالای سر جنارهِ زن استاده بود و

د..داشت.. می‌خندید. من اون لحظه مغزم هنگ کرده بود. کارن چاقو رو از اثر انگشت خودش پاک کرد و انداختش جلو پای من و به محض اینکه از درِ پشتی خونه فرار کرد، پلیسا ریختن داخل و بازداشتم کردن.. چون سنم کم بود حکمم اعدام نشد اما باید هفت سال آب خنک می‌خوردم..

وقتی نوزده سالم شد، دیگه واقعا از اون سلولِ لعنتی خسته شده بودم. چند بار نقشه فرار کشیدم ولی نشد.. تا روزی که نگهبان وارد سلولم که فقط خودم داخلش بودم شد و دونفر رو انداخت داخل.. که یک نفرشون غرغر می‌کرد و اون یکی هِرهِر می‌خندید.. راستش من اصلا سرمو بلند نکردم تا ببینم چه شکلی هستن..

تا وقتی که... :

...

پایان پارت دوم.. Ayhan_mihrad

آتشعذاب وجدان
۶
۰
Ayhan_mihrad
Ayhan_mihrad
https://whatsapp.com/channel/0029VbBdV1E5EjxuJ7YRZg18/110 .. .
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید