قدرتمندانه ترین در عین حال غمانگیز ترین تصمیم دنیا چیست؟

_اینکه عاشق کسی باشی و با این حال، از او متنفر باشی.
عجب. میشه بیشتر توضیح بدید؟
_حتما!
★★★★☆☆☆Ayhan_mihrad
در دل شب، عشق چون شمعی لرزان میسوزد؛ نوری گرم و نرم که با هر نسیم، بیشتر به جان مینشیند. تنفر اما همان نسیم است—سرد، بیرحم، و بیقرار.
عشق، نغمهایست که در گوش جان زمزمه میشود؛ تنفر، فریادیست که در سکوت ذهن میپیچد.
عشق، دست نوازشیست بر گونهی خاطره؛ تنفر، سیلیایست بر صورت همان گذشته.
و گاه، آنکه بیش از همه دوستش داری، همان است که بیش از همه میتواند آزارت دهد.
عشق میسازد، تنفر میسوزاند. اما هر دو، از آتشاند.
و شاید، فقط شاید، آنکه توان عشق ورزیدن دارد، همان است که ظرفیت تنفر را نیز در دل دارد—نه از سر بیمهری، بلکه از شدت مهر.
سنگی بود، خاموش و سخت، در دل کوهستانی سرد. سالها، تنها بود؛ بیاحساس، بیکلام، فقط ایستاده در برابر باد و باران.
تا روزی، پرندهای کوچک—ظریفتر از نسیم، سبکتر از خیال—بر شانهاش نشست.
پرنده، آواز خواند؛ از بهار گفت، از عشق گفت، از آسمانهایی که دیده بود.
اما زمستان آمد، بیرحم و سرد. پرنده، در نبرد با سرما شکست خورد.
جنازهاش، بیصدا، بر سنگ افتاد.
کلاغها آمدند، بیتفاوت، و زندگی را از تنش ربودند.
سنگ، برای اولین بار، چیزی را حس کرد—نه فقط وزن پرنده، بلکه سنگینی مرگ.
از آن روز، سنگ دیگر سنگ نبود.
هر پاییزی که برگها میافتادند، صدای قدمهایی را میشنید که با اندوه راه میرفتند.
گریهی رهگذران را میفهمید، بیآنکه اشکی داشته باشد.
دلش میلرزید، بیآنکه شکسته باشد.
و هر بار که پرندهای بر او مینشست، آهسته زمزمه میکرد:
«زود برو... اینجا جای ماندن نیست.»
Ayhan_mihrad
Plata