
در شهری زنگزده و متروک، جایی که هیچ نشانی از امید، عشق یا آینده نبود، سیاوش، پسر 18 سالهای که تنها، زخمی و خسته از زندگی بود، در سایههای مهگرفته قدم میزد. نه خانوادهای داشت، نه دوستی، و نه حتی خاطرهای گرم که به آن پناه ببرد. هر روزش پر از تکرار دردناک زجر بود، و هر شبش پر از کابوسهایی که بیداری هم ادامه داشت.
یک شب، وقتی از دل تاریکترین کوچههای شهر عبور میکرد، ناگهان مورد حمله افرادی غریبه قرار گرفت. هیچ دلیلی برای این خشونت وجود نداشت. آنها بدون حرف یا اخطاری او را کتک زدند، جیبش را خالی کردند و در گوشهای خونآلود رها کردند. اما این خشونت برای سیاوش معنایی بیشتر نداشت؛ چرا که او از زندگی متنفر بود و تحمل درد برایش چیزی عادی شده بود.
هفتهها گذشت. سیاوش که حالا زخمیتر از همیشه بود، احساس کرد چیزی عمیقتر از زخمهایش او را میخورد. یک روز، وقتی از شدت ضعف به بیمارستان کشیده شد، پزشکان خبر تلخی به او دادند: او به سرطان خون مبتلا شده است. اما خبر، هیچگونه واکنش احساسی از او نگرفت. برای سیاوش، این تنها بخشی دیگر از زندانی بود که زندگی نام داشت.
او درمان را آغاز نکرد. چرا که دلیلی برای ادامه نمیدید. هر روز در گوشهای از شهر متروک قدم میزد، به ساختمانهای خالی، آسمانهای خاکستری و مردمی که از هم عبور میکردند، نگاه میکرد. دیگر نیرویی برای نفرت، خشم یا حتی گریه کردن نداشت. او فقط بود.
یک شب، با بدن بیمار و چشمانی خیره به غروب آفتابی که میان دود گم میشد، در ساحلی به آرامی نشست. نسیمی سرد موهایش را به رقص درآورد. دیگر هیچ فکری در ذهنش نبود. فقط احساس یک پایان نزدیک. همانجا، در میان سکوت و سرمایی که استخوانهایش را میلرزاند، خوابش برد.
سیاوش دیگر هرگز بیدار نشد. جسد او صبح روز بعد، میان ماسهها پیدا شد. هیچکس نبود که برای او گریه کند. هیچکس نبود که حتی بپرسد او کیست. تنها باد بود که ماسهها را روی او میپوشاند، و آسمان خاکستری که برای لحظهای، حتی اندک، اندوهش را همراه میکرد.
این دنیا تغییری نکرد. آفتاب همچنان در میان دود فرو مینشست، و آدمها همچنان درگیر زندگیهای پوچ خود بودند.
Ayhan_mihrad