
عرشیا و سیاوش، دو دوست، یا بهتر بگیم دو برادر، از خیابانهای شهر زیرزمینی گذر کرده بودند، جایی که بقا نه تنها یک هدف، بلکه یک هنر بود. اونا تو یه دنیای تاریک بزرگ شدن، جایی که پول بیشتر از خون ارزش داشت و هر روز باید برای زنده موندن قمار میکردن.
عرشیا، خونسرد و بیرحم، مغز متفکر هر معامله خطرناک بود. سیاوش، ساکت اما مرموز، مشت آهنین گروهشون بود. اونا قسم خورده بودن که هرگز از هم جدا نشن و دنیای لعنتی رو با هم تسخیر کنن.
یه شب سرد زمستونی، وقتی سیاوش و عرشیا مشغول آخرین معامله بزرگشون بودن، یه اشتباه کوچک همه چیز رو به هم زد. کالا به دست نفر اشتباه افتاد و پولها ناپدید شد. سیاوش به عرشیا نگاه کرد و با صدایی که همیشه سرد اما حالا شکستخورده بود گفت:
«عرشیا، اینجا بو میده... کسی ما رو لو داده.»
عرشیا چشماش تنگ شد. «فقط یه نفر بود که میدونست. فقط تو.»
سیاوش با خشم پاسخ داد: «من؟! من که حاضرم برای تو و این زندگی لعنتیمون همه چی رو بدم. تو فکر کردی من فروختمت؟!»
شبهای بعد از این ماجرا، اعتماد مثل شعلهای کمسو بینشون لرزید. عرشیا دیگه به هیچ چیزی اعتماد نداشت؛ حتی به برادری که دنیا رو باهاش ساخت. ولی سیاوش نمیتونست ثابت کنه بیگناهه، و هر لحظه زیر سایه خیانت فرو میرفت.
در نهایت، عرشیا تصمیم گرفت راهش رو از سیاوش جدا کنه. اما شب آخر، در تاریکی یکی از پناهگاههای متروک شهر، اونا در تقابل نهایی قرار گرفتن.
عرشیا، با چاقویی در دست، روبروی سیاوش ایستاد و گفت:
«بگو، چرا بهم خیانت کردی؟ چرا برادر بودنمون رو زیر پا گذاشتی؟»
سیاوش که زخمهای زندگی رو روی پوستش حمل میکرد، با چشمانی خسته و لبخندی تلخ جواب داد:
«میدونی بدترین خیانت چیه؟ این نیست که کسی تو رو بفروشه، اینه که کسی که زندگیت رو براش گذاشتی، حتی لحظهای به تو شک کنه.»
عرشیا میخواست جواب بده، اما صدای گلوله همه چیز رو خاموش کرد. سیاوش روی زمین افتاد، خونش کف سرد و کثیف پناهگاه رو پر کرد. اونی که شلیک کرده بود، عرشیا نبود... بلکه مردی بود که پشت نقاب نشسته بود، مردی که واقعا خیانت کرده بود.
عرشیا با زانو روی زمین افتاد، سلاح رو برداشت، و تو تاریکی به دنبال مرد فرار کرد. اما هیچوقت نتونست از سایههایی که خودش ساخته بود، رهایی پیدا کنه. سالها بعد، وقتی به گذشته نگاه کرد، چیزی جز جسد سیاوش و پشیمونیهای خودش رو نمیدید.
Ayhan_mihrad